σκίτσο του Steve Bell στον Guardian
Οικονομία 16/05/2016

Η αριστερή αντιμνημονιακή πολιτική του Μνημονίου και η συγκρότηση του μετώπου της Δραχμής (Μέρος Ά)

Ως ανάγκη επίδειξης αντίστασης (πρόχειρης χωρίς στρατηγική) απέναντι στις διαθέσεις των δανειστών είναι οι, κατά καιρούς, επιθέσεις απέναντι στο ΔΝΤ και οι φωνές για απομάκρυνση του από το ελληνικό πρόγραμμα. Όλα αυτά την ίδια στιγμή κατά την οποία η Αθήνα έχει αποδεχθεί την παρουσία του στο πρόγραμμα το περασμένο καλοκαίρι.

To τελευταίο επεισόδιο στη μνημονιακή περιπέτεια της χώρας εκτυλίχθηκε προ ημερών στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές και θα ολοκληρωθεί στο τέλος του τρέχοντος μήνα.

Η διαφαινόμενη, και προσδοκώμενη από την Αθήνα, επισημοποίηση της συμφωνίας, ίσως, να μαρτυρά πως η πλευρά των δανειστών να μην επιθυμεί - επί του παρόντος τουλάχιστον μέχρι να ξεκαθαριστεί η κατάσταση με το δημοψήφισμα του Ηνωμένου Βασιλείου και τις εσωτερικές πολιτικές διεργασίες σε άλλες χώρες της ΕΕ - να εκτροχιαστεί η διαδικασία αξιολόγησης διότι θα υπάρχει μεγάλη δυσκολία ομολογίας της αποτυχίας, ενός ακόμη προγράμματος για την Ελλάδα, στη κοινή γνώμη των χωρών της ΕΕ καθώς και στα εθνικά τους κοινοβούλια. Σε μια κοινή γνώμη, η οποία όντας απογοητευμένη από την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία  θα έβλεπε στην άσχημη κατάληξη του ελληνικού προγράμματος μια ακόμη αποτυχία των Βρυξελλών. Αν ισχύει η παραπάνω υπόθεση, τότε οι διαθέσεις των σημαντικότερων κέντρων στο εξωτερικό δύνανται να αλλάξουν ύστερα από ορισμένο χρονικό διάστημα και εφ’ όσον έχουν μεσολαβήσει συγκεκριμένα γεγονότα. Όπως και να έχει η κατάσταση, όμως, η Ελλάδα παντελώς αδύναμη δεν δείχνει ικανή να εκμεταλλευτεί τις όποιες αλλαγές στις διαθέσεις, στις συμμαχίες  και στις προτεραιότητες των ισχυρών χωρών της Δύσης. Δεν φρόντισε για αυτό. Ποιον να απειλήσει η Αθήνα  με έλεγχο κεφαλαίων, εξαρτημένη από τις δόσεις, εξαρτημένη από εισαγωγές σε βασικά είδη διατροφής και με κλειστά σύνορα;

Αναφορικά με το γενικό πλαίσιο της συμφωνίας, οι σημαντικοί πόροι που θα εισρεύσουν στα δημόσια ταμεία επιλύουν το άμεσο ταμειακό πρόβλημα της χώρας - αποπληρωμή διεθνών υποχρεώσεων και χρεών προς τον ιδιωτικό τομέα - και αγοράζουν πολιτικό χρόνο στην κυβέρνηση. Παράλληλα, οι δανειστές εμμένουν στον στόχο του πλεονάσματος του 3.5% ως το 2018.

Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να νομοθετήσει μέτρα ύψους 5.4 δις. ευρώ και παράλληλα να εισαγάγει ένα μηχανισμό αυτόματης περικοπής δαπανών (μισθών και συντάξεων συμπεριλαμβανομένων)  η ενεργοποίηση του οποίου θα λαμβάνει χώρα  όταν καταγράφεται απόκλιση από τον ετήσιο στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος. Τα προσωρινά αυτά μέτρα θα μονιμοποιούνται αποτελώντας πλέον μέρος του τακτικού προϋπολογισμού από το επόμενο έτος της αρχικής εφαρμογής τους.

Η μη συγκεκριμενοποίηση της λίστας σε ποιους τομείς θα ισχύσουν οι αυτόματες παρεμβάσεις χαιρετίζεται ως θετικό από την κυβέρνηση. Επίσης, η πρόνοια, ότι οι περικοπές θα είναι όσο χρειαστεί αφήνει, θεωρητικά, περιθώρια, να σημαίνει ακόμα και λιγότερο από 3.6 δις. που ζητούσε το ΔΝΤ. Από την άλλη πλευρά, όμως, με την εξαίρεση κάποιων κοινωνικών δαπανών και την Άμυνα θα βρίσκει εφαρμογή σε όλα τα υπόλοιπα.  

Μάλιστα στη Δήλωση της Ευρωομάδας αναφέρεται πως «Εξαιρέσεις στην ενεργοποίηση του μηχανισμού θα περιορίζονται  σε περιστατικά εξαιρετικών περιπτώσεων, τα οποία έχουν μεγάλες οικονομικές επιπτώσεις και δεν μπορούν να τεθούν υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης. Αυτές οι εξαιρέσεις θα πρέπει πρώτα να συμφωνηθούν με τους θεσμούς.» (1) Η ελληνική κυβέρνηση δεσμεύεται, πλήρως, μην έχοντας καν την δυνατότητα να ορίσει η ίδια τις εξαιρέσεις στον μηχανισμό περικοπών δαπανών. Ζήτημα συνταγματικότητας δεν τίθεται(2). Ο ρόλος του Κοινοβουλίου, όμως, περιορίζεται, και η κυβέρνηση αποφεύγει τις ψυχοφθόρες συζητήσεις στη Βουλή και τις κουραστικές διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών.

Η κυβέρνηση επί μήνες δεν αποδεχόταν τον έκτακτο μηχανισμό παρά το γεγονός ότι  στο κείμενο της συμφωνίας της 12ης Ιουλίου του 2015 υπάρχει πρόνοια πως τα αναφερόμενα μέτρα εμπεριέχουν την « πλήρη εφαρμογή των σχετικών διατάξεων της Συνθήκης για τη σταθερότητα, τον συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση, κυρίως με την έναρξη λειτουργίας του Δημοσιονομικού Συμβουλίου πριν από την οριστικοποίηση του Μνημονίου Συνεννόησης και με την εισαγωγή ημιαυτόματων περικοπών δαπανών σε περίπτωση παρεκκλίσεων από φιλόδοξους στόχους πρωτογενούς πλεονάσματος αφού ζητηθεί η γνώμη του Δημοσιονομικού Συμβουλίου και με την επιφύλαξη προηγούμενης έγκρισης από τους θεσμούς».(3)

Παράλληλα, στην Κοινή Ανακοίνωση της ΕΚΤ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στις 13 Αυγούστου 2015, αναφερόταν πως «Οι διαπραγματεύσεις για το μνημόνιο στην Αθήνα, είχαν στόχο να επέλθει συμφωνία για ένα αξιόπιστο και περιληπτικό πακέτο μεταρρυθμίσεων. Το ΔΝΤ βοήθησε στην τεχνική ανάλυση και στον σχεδιασμό των προϋποθέσεων για το νέο πρόγραμμα του ESM. Οι όροι θα αναθεωρούνται σε τριμηνιαία βάση, λαμβάνοντας υπόψη την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων που επιτεύχθηκε στο προηγούμενο τρίμηνο»(4).

Επιπροσθέτως, με το γνωστό e-mail της 29ης Νοεμβρίου 2014 (το οποίο αξίζει να υπενθυμιστεί δεν έγινε δεκτό ως βάση συζήτησης από τους δανειστές), ο Γ. Χαρδούβελης, Υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Α. Σαμαρά, δεσμευόταν για λήψη νέων μέτρων, την 1η Ιουλίου του 2015, σε περίπτωση απόκλισης των δημοσιονομικών στόχων για τους πρώτους έξι μήνες του έτους αυτού ύψους άνω των 500 εκ. ευρώ. Τα μέτρα, τα οποία θα ενεργοποιούνταν, αν χρειάζονταν, ήταν η  επιβολή φόρου πολυτελείας,  αύξηση των φόρων σε τσιγάρα και ποτά και η απόσυρση της μείωσης κατά 30% της έκτακτης εισφοράς αλληλεγγύης για τα έτη 2015 και 2016 (5).  Η έννοια των έκτακτων μέτρων σε περίπτωση μη επίτευξης συγκεκριμένων δημοσιονομικών στόχων αποτελεί  δομικό συστατικό μιας τέτοιας διαδικασίας. Η λεγόμενη επικαιροποίηση των Μνημονίων, τα περασμένα χρόνια, αποτελεί παράδειγμα, αν και διαφορετικό σε μορφή, από την τελευταία πρόνοια περί εκτάκτου μηχανισμού περικοπής δαπανών.

Η απειλή των πρόσθετων μέτρων θα υπάρχει ως ενδεχόμενο κάθε φορά κατά την οποία η κυβέρνηση αποκλίνει από τους σκοπούς της. Θα περιορίζει την ελευθερία κινήσεων και τη χάραξη πολιτικής και θα καθιστά πιο αβέβαιο το επενδυτικό περιβάλλον και τους σχεδιασμούς του εκάστοτε ιδιώτη. Πόσο μάλλον όταν σύμφωνα με τον ΣΕΒ και το  απαιτούνται επενδύσεις, επιπλέον των υφισταμένων, τουλάχιστον 100 δις. Ευρώ ως το 2022 (6). Ο μηχανισμός των επιπλέον μέτρων βασίζεται στη λανθασμένη αντίληψη, η οποία δεν επαληθεύεται τα τελευταία έξι χρόνια, ότι οι αναλύσεις τω δανειστών μπορούν να προβλέψουν ακριβείς  και επιτεύξιμους δημοσιονομικούς στόχους.

Η εκ των υστέρων διαμαρτυρία, μετά την υπογραφή, των ελληνικών κυβερνήσεων για τα εκάστοτε επιπλέον μέτρα αποτελεί υποκρισία. Από τη μια διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, ανίκανες να συντάξουν και να εφαρμόσουν ένα ελληνικό πρόγραμμα ώστε να μην βρίσκονται ενώπιον των δανειστών χωρίς αντεπιχείρημα και αντίλογο κάθε φορά που οι τελευταίοι προτείνουν κάτι το οποίο δεν θα μπορεί να αντέξει η οικονομία. Από την άλλη, η εξάρτηση από τις δόσεις και τα μέτρα, τα οποία, αργά αλλά σταθερά, μαραζώνουν την κοινωνία. Είμαστε στον έβδομο χρόνο της κρίσης και δεν έχει κατατεθεί ένα συγκεκριμένο, κοστολογημένο πρόγραμμα με προοπτική εκ μέρους είτε της κυβέρνησης, είτε των κομμάτων του Κοινοβουλίου αλλά και ούτε από κάποιο ίδρυμα της χώρας. Χρεωκοπία των πάντων. Πολιτικών. Οικονομολόγων. Πανεπιστημίων. Ένα ελληνικό πρόγραμμα το οποίο θα μπορέσει να ενώσει την κοινωνία προς ένα κοινό στόχο.

Παράλληλα, συμφωνήθηκε η ίδρυση του Ελληνικού Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων και Επενδύσεων με μια αρχική μεταβίβαση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Ιδιαίτερης σημασίας έχει το αν σε αυτό θα υπάγονται και τα έσοδα από την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων της χώρας, όποτε και όταν η πολιτεία προχωρήσει στην αξιοποίηση τους.

Σε ότι αφορά το χρέος, οι αναφορές συνδέονται άμεσα με την επίτευξη στόχων του προγράμματος και επαναλαμβάνεται, ρητά, η σταθερή θέση των δανειστών,  καθ’όλη τη διάρκεια της κρίσης, να μην δεχθούν το ονομαστικό κούρεμα του χρέους.

Επίσης, αναφέρονται ως κατευθυντήριες αρχές όχι συγκεκριμένες δεσμεύσεις, η ευελιξία χειρισμού σε περιπτώσεις αβέβαιης εξέλιξης τόσο του ρυθμού ανάπτυξης όσο και των επιτοκίων καθώς και η ανάγκη καθορισμού ενός δείκτη αναφοράς για την αξιολόγηση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Τίποτα συγκεκριμένο και πάντα υπό προϋποθέσεις: « … η Ευρωομάδα είναι έτοιμη να εξετάσει, εάν είναι απαραίτητο,  πιθανά πρόσθετα μέτρα για το χρέος…», «Αυτά τα μέτρα θα εξαρτώνται από την πλήρη εφαρμογή των μέτρων που συμφωνήθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος του ESΜ και θα εξεταστούν μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, όταν θα έχουν εφαρμοστεί πλήρως όλα τα προαπαιτούμενα.» (7)

Η «πλήρης εφαρμογή των μέτρων» λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις αντιδράσεις της κοινωνίας και τις δυσκολίες, τις οποίες θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων αποτελούν μια δικλείδα ασφαλείας για τους δανειστές να μην προβούν ούτε και σε αυτές ακόμα τις γενικόλογες διευκολύνσεις για το χρέος. Επίσης, δίνεται έμφαση στην εξυπηρέτηση των αναχρηματοδοτικών αναγκών της χώρας, δηλαδή στην πληρωμή χρεολυσίων και όχι τόσο στους ετήσιους τόκους για την εξυπηρέτηση του χρέους. Παράλληλα, η επιστροφή κερδών από ελληνικά ομόλογα της ΕΚΤ και των κεντρικών τραπεζών θα εξαρτηθεί από την εκπλήρωση των προϋποθέσεων  του προγράμματος μετά τη λήξη του.

Αναφορικά με τα δάνεια, εξυπηρετούμενων και μη εξυπηρετούμενων, συμφωνήθηκε το άνοιγμα της αγοράς ,με σκοπό τη βελτίωση των τραπεζικών ισολογισμών, πλην των μικρών δανείων, τα οποία έχουν ενέχυρο την πρώτη κατοικία. Πρέπει να επισημανθεί πως οι φόβοι που εκφράζονται για τη διάθεση των δανείων στα hedge funds έχει, σε κάποιο βαθμό, ξεπεραστεί από τις εξελίξεις αν ληφθεί υπ’όψιν ότι hedge funds έχουν εισέλθει, ήδη, στη μετοχική σύνθεση τραπεζών οι οποίες χορήγησαν τα δάνεια…

Τα μέτρα των 5.4 δις. Ευρώ, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνουν:

Επιβολή φόρου στον καφέ, αύξηση στον ειδικό φόρο κατανάλωσης σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά, επιβολή ειδικού φόρου στο ηλεκτρονικό τσιγάρο, αύξηση του ΦΠΑ από το 23% στο 24%. Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει την πολιτική της ως εργαλείο άρσης των ανισοτήτων. Κάτι τέτοιο ισχύει μέσω της επιβολής αμέσου φορολογίας στο εισόδημα των πλουσίων ώστε να στηριχθεί η εκάστοτε κοινωνική πολιτική. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως, έχουμε αύξηση των εμμέσων φόρων σε αγαθά και υπηρεσίες πλήττοντας όλους, και τους φτωχούς. Επιπλέον, με την υποχώρηση, και άλλο, του αφορολογήτου ορίου υποχωρεί και ο αριθμός όσων λογίζονται ως φτωχοί.  Η υποχώρηση του αφορολογήτου ορίου επιτρέπει στην κυβέρνηση, υπό τη συνεχή εμμονή της προάσπισης της αριστερής της συνείδησης, να ισχυριστεί ότι τα νέα μέτρα  πλήττουν μόνο όσους έχουν τη δυνατότητα να ανταποκριθούν προστατεύοντας, παράλληλα, τις αδύναμες εισοδηματικές ομάδες της κοινωνίας μας. Μειώνοντας το αφορολόγητο όριο μειώνονται, ταυτόχρονα, και οι φτωχοί συμπατριώτες μας…

Οι επιλογές των δανειστών σε ιδιωτικοποιήσεις μέσω του προαναφερθέντος Ταμείου, στη χρήση των δανείων των ελληνικών νοικοκυριών καθώς και στην ένταση της φορολογίας, δεν μπορούν να αποδοθούν μόνο σε εμμονές των δανειστών, που σίγουρα υπάρχουν, αλλά και την διαπίστωση, εκ μέρους τους, ότι, απουσία ισχυρής παραγωγικής βάσης, δεν υφίστανται άλλες πηγές πλούτου στην χώρα μας για να αντληθούν πόροι.

Πολιτική του  ΣΥΡΙΖΑ

Η κυβέρνηση θέλει να κερδίσει χρόνο. Ψηφίζει το μεγαλύτερο μέρος των απαιτήσεων των δανειστών αλλά τις εφαρμόζει διστακτικά αναμένοντας ίσως, όχι αβάσιμα, και ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις, οι οποίες θα ισχυροποιήσουν τη διαπραγματευτική θέση των Αθηνών. Ακόμα, όμως, και να προκύψουν αυτές οι ευνοϊκές εξελίξεις  υπάρχει στρατηγικό σχέδιο  εκμετάλλευσης τους ώστε να αρθεί το αδιέξοδο της μνημονιακής πολιτικής ή απλά θα χρησιμοποιηθούν οι ευνοϊκές αυτές συγκυρίες για να μειωθεί λίγες μονάδες ο ΦΠΑ ή να δοθεί αύξηση, μερικές δεκάδες ευρώ, στις συντάξεις;

Αν η κυβέρνηση δεν πιστεύει στο πρόγραμμα και δεν αποδέχεται τις συνέπειες των υπογραφών,  υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο ή τουλάχιστον λαμβάνονται κάποια μέτρα ώστε να θωρακισθεί η χώρα, στο μέτρο του δυνατού, από ένα νέο αδιέξοδο; Υπάρχει πρόνοια για το γεγονός ότι η χώρα δεν διαθέτει αυτάρκεια σε αριθμό σημαντικών ειδών διατροφής, προμήθεια φαρμάκων, μηχανολογικού εξοπλισμού, ενεργειακών πόρων;

Η καθυστέρηση επίτευξης συμφωνίας με παράλληλη απουσία εναλλακτικής πολιτικής αλλά και στοιχειώδους προστασίας απέναντι σε ένα αδιέξοδο ενέχει τον κίνδυνο να βρίσκεται η χώρα με την πλάτη στον τοίχο σε κάθε ανάλογη περίπτωση. Κίνδυνος συνομολόγησης δανείου-γέφυρα, όπως το καλοκαίρι του 2015, νέα ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών με κίνδυνο συμμετοχής των καταθετών, μεταφορά διαθεσίμων των οργανισμών του δημοσίου οι συνέπειες μιας εμμονής στην ανωτερότητα της αριστερής ηθικής με παράλληλη απουσία κάθε εφεδρικού σχεδίου. Δεν υφίσταται σχέδιο παρά μόνο η προσπάθεια προάσπισης της χαμένης τιμής της ριζοσπαστικής Αριστεράς και η δημιουργία των βέλτιστων επικοινωνιακών όρων. Η τριμηνιαία έκθεση (Ιανουάριος 2016-Μάρτιος 2016) του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής, εμμέσως, επιβεβαιώνει τα παραπάνω τονίζοντας  πως « … το κόστος της παρατεταμένης διαπραγμάτευσης μάλλον έχει υποτιμηθεί  έναντι του πολιτικού οφέλους » (8).

Αριστερή συνείδηση

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ  βρίσκονται στη, εξαιρετικά, δυσχερή θέση να ψηφίσουν και, το δυσκολότερο, να υποστηρίζουν, στις εκλογικές τους περιφέρειες και στα τηλεοπτικά δίκτυα, θέσεις, τις οποίες δεν φαντάζονταν, μόλις ανελάμβαναν την εξουσία, τον Ιανουάριο του 2015. Στην προσπάθεια τους να το κάνουν αυτό μιμούνται τη ρητορική και τα επιχειρήματα των προηγούμενων κυβερνήσεων  απέναντι στις οποίες θεωρούσαν πως είχαν ηθικό πλεονέκτημα.

Χαρακτηριστικές οι επιθέσεις υπουργών της κυβέρνησης κατά του επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ Στέργιου Πιτσιόρλα. Οι Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Παππάς, Χρήστος Σπίρτζης και Θεόδωρος Δρίτσας, τα υπουργεία των οποίων  εφαρμόζουν  την  κυβερνητική  πολιτική  του αριστερού αντιμνημονιακού Μνημονίου, καταθέτουν διαπιστευτήρια αριστεροσύνης προσπαθώντας να πείσουν, εαυτούς και αλλήλους, ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα από τον παλιό καλό αριστερό ΣΥΡΙΖΑ…

Σε πολύ δύσκολη θέση, λοιπόν, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Δίκαιη, όμως, η τιμωρία τους. Δέσμιοι των προεκλογικών δεσμεύσεων από τη μία, δεμένοι από την ανυπαρξία εναλλακτικής πολιτικής από την άλλη. Εναλλακτική πολιτική, με τη μορφή συγκεκριμένου σχεδίου, την οποία όφειλαν να είχαν όταν ζητούσαν, με μανία, από το 2012 και μετά την πτώση της προηγούμενη κυβέρνησης. Εναλλακτικό σχέδιο, το οποίο, πρωτίστως, όφειλαν να είχαν εκπονήσει τα δύο μεγάλα κόμματα της Μεταπολίτευσης, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, έχοντας στη διάθεση τους πληθώρα μέσων και πόρων.

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ στηρίζουν, από τη μια πλευρά, την κυβερνητική πολιτική ενώ ταυτόχρονα  εναντιώνονται, λεκτικά μόνο, στα μέτρα  που συνεπάγεται η εφαρμογή της  πολιτικής αυτής και τα οποία βρίσκονται σε ευθεία αντίθεση με τις προεκλογικές δεσμεύσεις τους  μη μπορώντας να αποδεχθούν τη μετάλλαξη τους.

Ως ανάγκη επίδειξης αντίστασης (πρόχειρης χωρίς στρατηγική) απέναντι στις διαθέσεις των δανειστών είναι οι, κατά καιρούς, επιθέσεις απέναντι στο ΔΝΤ και οι φωνές για απομάκρυνση του από το ελληνικό πρόγραμμα. Όλα αυτά την ίδια στιγμή κατά την οποία η Αθήνα έχει αποδεχθεί την παρουσία του στο πρόγραμμα το περασμένο καλοκαίρι. Η κοινή ανακοίνωση της ΕΚΤ και Ευρωομάδας ( Eurogroup) στις 14 Αυγούστου υπογράμμιζε: «Η συμμόρφωση με τις προϋποθέσεις του μνημονίου, θα ελέγχεται από την Κομισιόν, σε συνεργασία με την ΕΚΤ και μαζί με το ΔΝΤ, όπως προβλέπεται από το άρθρο 13(7) της Συνθήκης του ESM» (9).

του Ιωάννη Σ. Λάμπρου, Πολιτικού Επιστήμονος

1. Δήλωση της Ευρωομάδας για την Ελλάδα, 9 Μαΐου 2016,  http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/05/09-eg-statement-greece/     
2. Μανώλης Κοττάκης, «Κόφτης» Του ΣτΕ, Δημοκρατία, Σάββατο, 14 Μαΐου 2016, http://www.dimokratianews.gr/content/62179/koftis-toy-ste 
3. Δήλωση της συνόδου για το ευρώ  Βρυξέλλες, 12 Ιουλίου 2015  , file:///D:/20150712-eurosummit-statement-greece_EL.pdf 
4. Κοινή Δήλωση Ευρωπαϊκές Επιτροπής-Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, 13 Αυγούστου 2015, http://europa.eu/rapid/press-release_STATEMENT-15-5493_en.htm 
5. Κείμενο με τίτλο «Η αναφορά της Ελληνικής Δημοκρατίας  και οι Επιπρόσθετες Ενέργειες»,  http://www.parapolitika.gr/Media/Default/pdf/Hardouvelis.pdf 
6. http://www.skai.gr/news/finance/article/302925/sev-ependuseis-100-dis-eos-to-22-gia-tin-adistathmisi-tis-apoependusis-ton-teleutaion-eton-/ 
7. Δήλωση Ευρωομάδας για την Ελλάδα, 9 Μαΐου 2016, http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2016/05/09-eg-statement-greece/ 
8. Δημοκρατία, Μ. Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016, σελ. 5.

9. Δήλωση Ευρωομάδας για το πρόγραμμα του ESM στην Ελλάδα, 14 Αυγούστου 2015, http://www.consilium.europa.eu/en/press/press-releases/2015/08/14-eurogroup-statement/  

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση