Ευρώπη 05/09/2014

Μια Ιδέα Ένα Όραμα

Η έννοια της εξέλιξης πρέπει να τυπωθεί βαθιά στο μυαλό και στις καρδιές των ευρωπαίων ηγετών και πολιτών, μία εξέλιξη που δεν θα προέλθει απαραίτητα μέσω της εμβάθυνσης με την προσθήκη νέων χωρών με διαφορετικές σε κάποιες περιπτώσεις κουλτούρες και νοοτροπίες από την ευρωπαϊκή, αλλά θα έχει ως βάση της την ολοκλήρωση και την πραγματική ένωση των ήδη υπαρχόντων χωρών του οικοδομήματος.
Αμέσως μετά το πέρας του καταστροφικού για την Γηραιά ήπειρο, δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και έχοντας κατά νου το ατυχές προηγούμενο της Κοινωνίας των Εθνών, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ από το βήμα του πανεπιστημίου της Ζυρίχης τόνισε την σημασία οικοδόμησης της Ευρώπης πάνω σε τρεις πυλώνες, την ειρήνη, την ασφάλεια και την ελευθερία. Με γνώμονα και οδηγό τα παραπάνω, οι πατέρες της Ευρώπης, ο Ρόμπερ Σουμάν, ο Ζάν Μονέ και ο Πάουλ Χένρι Σπάακ συμφώνησαν στην δημιουργία της ΕΚΑΧ(Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα), η οποία αποτέλεσε τον προπομπό της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λίγο αργότερα, με τις συνθήκες της Ρώμης έλαβε σάρκα και οστά η ΕΟΚ( Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα), καθιερώνοντας έτσι για πρώτη φορά μία πλήρη τελωνειακή ένωση καθώς και η ΕΥΡΑΤΟΜ (Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας). Το καθοριστικότερο βήμα όμως έγινε το 1993, όταν με την συνθήκη του Μάαστριχτ έχουμε και επίσημα την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή η νεοϊδρυθείσα ένωση κρατών σταδιακά επεκτεινόμενη και προωθούσα την οικονομική, συνταγματική και εμπορική ένωση των κρατών που την αποτελούσαν φιλοδοξούσε να αποτελέσει και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε, τον τρίτο ισχυρό παγκόσμιο πόλο ανάμεσα σε Αμερική και Ρωσία και παράλληλα να καταφέρει να εξελιχθεί σε έναν ρυθμιστή των διεθνών εξελίξεων και των γεωπολιτικών συμφερόντων. Κοιτώντας σφαιρικά το έργο της Ε.Ε. και αξιολογώντας το, δεν έχουμε παρά να συμφωνήσουμε ότι κινείται προς την σωστή κατεύθυνση. Η διαπίστωση αυτή προκύπτει από την εικόνα που παρουσιάζουν οι χώρες- μέλη της Ένωσης σε σύγκριση με την προτεραία κατάστασή τους, πριν δηλαδή εισέλθουν σε αυτή. Είναι χαρακτηριστικό πως στις περισσότερες των περιπτώσεων το κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε, επενδύσεις σημειώθηκαν σε έργα υποδομών, δόθηκε έμφαση σε τομείς όπως η εκπαίδευση και το εμπόριο ενώ ελήφθησαν μέτρα για την τόνωση του πρωτογενούς, δευτερογενούς και τριτογενούς τομέα της οικονομίας των χωρών αυτών. Αξιόλογο έργο έχει παραχθεί και στους τομείς του περιβάλλοντος, της ενέργειας, των ποινικών υποθέσεων, της αλιείας και της απασχόλησης. Στα θετικά επιτεύγματα της Ε.Ε. είναι αναγκαίο να μνημονευθεί και η δημιουργία της ΚΕΠΠΑ(Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας), η οποία λειτουργεί με γνώμονα την συνεργασία στους τομείς της εξωτερικής πολιτικής και της ασφάλειας μεταξύ των χωρών -μελών της Ένωσης. Στόχοι μεταξύ άλλων της ΚΕΠΠΑ, είναι η ενίσχυση της ασφάλειας της ένωσης, η ανάπτυξη και εμπέδωση του κράτους δικαίου και της δημοκρατίας, η προώθηση της διεθνούς συνεργασίας και φυσικά η διατήρηση της ειρήνης και της διεθνούς ασφάλειας. Σε έναν κόσμο ταχέως μεταβαλλόμενο από διπολικό σε πολυπολικό, είναι καθήκον της Ε.Ε. να αποτελέσει έναν ισχυρό αναδυόμενο πόλο, ο οποίος επιζητώντας τις συνεργασίες και τις διπλωματικές σχέσεις με άλλες χώρες, γειτονικές η μη, να φθάσει σε ένα σημείο να επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις και να έχει πρόσβαση, εκμεταλλευόμενος την ήπια ισχύ, σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, σε αγαθά και υπηρεσίες καθώς και σε στρατηγικής σημασίας περιοχές του πλανήτη. Πρώτιστο μέλημα της Ένωσης, το οποίο έχουν κατανοήσει πλήρως οι ευρωπαίοι ηγέτες, είναι να αποτελέσει ρυθμιστικό παράγοντα των εξελίξεων σε μια περιοχή ζωτική για τα συμφέροντά της όπως είναι αυτή της μεσογείου. Έτσι με σταθερά βήματα και συμφωνίες που αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, έχει κατορθώσει να αναπτύξει ένα πλέγμα συνεργασιών με χώρες της Βορείου Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, που της επιτρέπουν να αισιοδοξεί πως τα επόμενα χρόνια θα καταφέρει να πετύχει πιθανότατα και την ένταξη κάποιων εκ των χωρών αυτών στο οικοδόμημα της ένωσης. Άλλωστε, όπως είπε και ο μεγάλος αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος Πλάτων «Εάν οι αξίες πρόκειται να έχουν νόημα, πρέπει να είναι οικουμενικές». Μιλώντας για συνεργασίες δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη του έργου που επιτελεί η ένωση σε στρατηγικό επίπεδο από την λεγόμενη Ευρωμεσογειακή συνεργασία. Η συνεργασία αυτή η οποία ξεκίνησε από την Βαρκελώνη και συνεχίστηκε με την πρωτοβουλία του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, στόχο έχει να φέρει κοντά 44 ευρωπαϊκά και μεσογειακά κράτη τα οποία θα συνεργαστούν σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και μεταναστευτικό επίπεδο. Για να καταλάβουμε την σημασία που έχει για την Ε.Ε. μία τέτοια συνεργασία και επειδή οι αριθμοί δεν λένε ποτέ ψέματα, θα αναφέρω πως το 2007 οι χώρες αυτές εισήγαγαν το 10% των εξαγωγών της Ε.Ε.(σε χρήματα το ποσό αυτό μεταφράζεται σε 120 δις. Ευρώ).

Πέραν των συνεργασιών με τρίτες χώρες και των πολύ επωφελών πολιτικών για τα κράτη μέλη που ακολουθεί η Ένωση, δεν πρέπει να παραβλέπουμε και τα αρνητικά στοιχεία που προκύπτουν μέρα με την μέρα μέσα στο οικοδόμημα, ιδίως τώρα που και το παραμικρό πρόβλημα ιδωμένο υπό το πρίσμα της κρίσης γιγαντώνεται και απαιτεί άμεσα λύσεις. Ως νέος πολιτικά σκεπτόμενος και προβληματισμένος με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μου, τα οποία φαντάζουν ακόμα πιο δραματικά αν αναλογιστεί κανείς ότι τα βιώνω στο αβέβαιο και ζοφερό περιβάλλον της ελληνικής επικράτειας, τίθενται από μένα κάποια ρητορικά ερωτήματα και εγείρονται προβληματισμοί σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης, με τα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει και με την λύση που αυτά απαιτούν. Το πρώτο ερώτημα το οποίο κραυγάζει μέσα μου είναι τόσο απλό μα παράλληλα και τόσο σύνθετο που απαιτεί λεπτομερή εξέταση, την οποία για λόγους οικονομίας χρόνου και χώρου δεν θα κάνω στο παρών κείμενο και θα περιοριστώ σε κάποιες απλές σκέψεις μου. Το ερώτημα λοιπόν έχει δύο σκέλη και είναι το εξής: Θέλουμε μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη; Αν ναι, είμαστε έτοιμοι να προβούμε σε ειλικρινείς παραχωρήσεις; Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, η σημερινή Ε.Ε. μόνο στα λόγια είναι πραγματικά ενωμένη. Αυτό το συμπέρασμα προκύπτει αν αναλύσουμε την σχέση των κρατών μεταξύ τους, τον βαθμό συνεννόησης των κρατών μελών σε θέματα που «καίνε» αυτή την στιγμή την Ένωση, όπως η οικονομία και το μεταναστευτικό αλλά και την απροθυμία πολλών εκ των κρατών να εναρμονιστούν με τις αποφάσεις της Ε.Ε. και το πνεύμα της υπερεθνικότητας που θα έπρεπε να διαπνέει την ένωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα απροθυμίας των κρατών - μελών είναι η μη παραχώρηση μέρους της εθνικής τους κυριαρχίας και των συμφερόντων τους προς όφελος της ολοκλήρωσης της ένωσης και η καταψήφιση, σε πολλά δημοψηφίσματα και σε πολλές περιπτώσεις με την προτροπή των κυβερνήσεων, του Ευρωπαϊκού Συντάγματος το οποίο έθετε τις βάσεις για την μετεξέλιξη της Ε.Ε. σε Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης. Έχω την εντύπωση, όσο δυσάρεστο και αν ακούγεται, πως οι περισσότερες χώρες - μέλη βλέπουν την Ε.Ε. σαν την «παχιά αγελάδα» την οποία θα απομυζούν στο μέγιστο βαθμό δίνοντάς της τα μικρότερα δυνατά ανταλλάγματα. Η λέξη αμοιβαιότητα είναι σαν να έχει διαγραφεί από τα περισσότερα ευρωπαϊκά λεξικά. Θεωρώ πως είναι η καταλληλότερη στιγμή, τώρα που τα θεμέλια της Ένωσης εξαιτίας της κρίσης υφίστανται τριγμούς και το μέλλον της ένωσης διαγράφεται δυσοίωνο, να προσέλθουν όλα τα κράτη - μέλη σε μία διαδικασία διαβούλευσης και ειλικρινούς διαλόγου, με σκοπό την θεσμοθέτηση συντάγματος κοινού για όλους με νόμους και κανόνες απαρέγκλιτους, έτσι ώστε να αποφύγουμε στο αμέσως επόμενο διάστημα τυχοδιωκτικές και κερδοσκοπικές τάσεις οι οποίες είναι πιθανό να εκδηλωθούν από κράτη μέλη της Ένωσης σε βάρος άλλων κρατών - μελών ή σε βάρος της ίδιας της ένωσης. Ένα δεύτερο ερώτημα το οποίο δεν μπορώ να μην καταγράψω στην παρούσα φάση, έχει να κάνει με την διαφαινόμενη απομάκρυνση των χωρών του Βορρά της Ευρώπης από τις χώρες του Νότου. Με τον όρο «απομάκρυνση» αναφέρομαι στην οικονομική ανισότητα η οποία συνεπάγεται και ανισότητα στο βιοτικό επίπεδο των κατοίκων των κρατών αυτών. Συνεπώς το ερώτημα που διατυπώνεται είναι αν και κατά πόσο καθίσταται βιώσιμη η Ε.Ε., όταν μεταξύ των κρατών - μελών της παρατηρούνται τόσο τρανταχτές οικονομικές ανισότητες. Βιώνοντας την πιο σκληρή οικονομική κρίση, που όμοιά της έχει να καταγραφεί από το 1932, η Ευρώπη εμφάνισε σημάδια δυσκαμψίας και χτυπητές αδυναμίες διαχείρισης μίας άνευ προηγουμένου κατάστασης. Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες χρειάστηκαν την βοήθεια της Ένωσης και κυρίως την οικονομική της υποστήριξη με σημαντικά κεφάλαια για να ορθοποδήσουν με παράλληλο κόπο και θυσίες των πολιτών τους. Κάποιες άλλες ακόμα ταλαιπωρούνται και το μέλλον τους, παρά τις διαβεβαιώσεις, παραμένει αβέβαιο (Ελλάδα, Ουγγαρία, Πορτογαλία, Ιταλία). Άραγε πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Το μόνο σίγουρο είναι πως οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών διαχρονικά διέπραξαν λάθη, εφάρμοσαν κακή οικονομική πολιτική και δεν καταπολέμησαν τη διαφθορά με αποτέλεσμα η κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματος να βγάλει όλες αυτές τις αδυναμίες στην επιφάνεια. Το λάθος το οποίο εγώ ως νέος πολίτης της Ε.Ε. εντοπίζω και επιρρίπτω ευθύνες για αυτό στην Ένωση είναι πως δεν κατάφερε να θεσπίσει τους κατάλληλους ελεγκτικούς μηχανισμούς οι οποίοι θα απέτρεπαν την εκάστοτε κυβέρνηση οποιουδήποτε κράτους - μέλους να καθυστερεί στην εφαρμογή των αποφάσεων και των οδηγιών της Ένωσης. Η αδυναμία αυτή είχε τελικά ολέθρια αποτελέσματα τόσο για τις ίδιες τις χώρες όσο και για την Ε.Ε. . Επιπλέον είναι μεγάλο κατά την γνώμη μου το σφάλμα που διέπραξε η Ε.Ε., η Κεντρική τράπεζα και σύμβουλοί τους να επιτρέψουν στο ΔΝΤ να αναμιχτεί στα οικονομικά των χωρών μελών της Ένωσης. Από την σκοπιά του νέου πολίτη της Ευρώπης κάτι τέτοιο μου φαίνεται ως μία οπισθοχώρηση και ανεπάρκεια της Ένωσης να λύσει από μόνη της τα προβλήματά της, τα οποία άλλωστε εκτρέφονταν και γιγαντώνονταν κάτω από την μύτη της όλα αυτά τα χρόνια. Η ανεπάρκεια αυτή μοιάζει μάλιστα τεράστια αν αναλογιστεί κανείς πως το πρόβλημα για τις χώρες της ευρωζώνης κλήθηκε να λύσει ένας οργανισμός ο οποίος όπου χρειάστηκε να επέμβει, όχι μόνο δεν βοήθησε με τα προγράμματά του τις χώρες αλλά τις άφησε με την αποχώρησή του με περισσότερα προβλήματα από εκείνα που είχαν πριν την έλευσή του. Ενδεικτικά να αναφέρω πως λίγες βδομάδες πριν το ταμείο παραδέχτηκε πως έκανε λάθος εκτιμήσεις και για την Ελληνική περίπτωση. Η Ε.Ε. λοιπόν καθυστέρησε αδικαιολόγητα να παράσχει την όποια λύση οικονομική ή πολιτική στις χώρες που τη χρειάζονταν. Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό για να διαιωνίσει το πρόβλημα και να δημιουργήσει τριβές μεταξύ των χωρών που επλήγησαν από την κρίση όπως οι χώρες του Νότου της Ένωσης και εκείνων που δεν ένιωσαν ακόμα στο πετσί τους τόσο έντονα το πρόβλημα –χώρες του Βορρά. Η λύση λοιπόν δεν είναι άλλη από την θεσμοθέτηση αυστηρών ελεγκτικών μηχανισμών, οι οποίοι δεν θα επιβάλλουν μόνο πρόστιμα στις χώρες που δεν εναρμονίζονται με τις αποφάσεις της Ε.Ε. αλλά θα εξετάζουν σοβαρά και την πιθανότητα εξόδου τους από αυτή, πριν οι αρνητικές εξελίξεις παρασύρουν με τη μορφή ντόμινο όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Επιπρόσθετα, με δεδομένη την αδυναμία του ΔΝΤ να καταθέσει ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα εξόδου από την κρίση για χώρες όπως π.χ. την Ελλάδα, η Ε.Ε. είναι υποχρεωμένη να συζητήσει την περίπτωση περαιτέρω διαγραφής του χρέους της Ελλάδας ή οποιασδήποτε άλλης χώρας και της παροχής αναπτυξιακών κινήτρων που θα τονώσουν την οικονομία και την κοινωνία των χωρών αυτών. Το δόγμα των συνεχών και οριζόντιων περικοπών που προτείνει η Γερμανία δεν αποδίδει άλλο και μία συνέχισή του θα επιφέρει περαιτέρω προστριβές μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. και τελικώς πιθανή αποσταθεροποίηση του οικοδομήματος προς τέρψιν των πολεμίων του.

Είναι σύνηθες φαινόμενο πλέον στις χώρες της Ευρώπης που πλήττονται περισσότερο από την οικονομική κρίση, να βλέπεις νέους ανθρώπους με πανεπιστημιακούς τίτλους, γεμάτους όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον στην πατρίδα τους να την εγκαταλείπουν και να αναζητούν ένα καλύτερο αύριο σε άλλες χώρες είτε του ευρωπαϊκού βορρά είτε εκτός της γηραιάς ηπείρου. Το λυπηρό αυτό φαινόμενο είναι δυστυχώς το αποτέλεσμα της δραματικής αύξησης της ανεργίας εντός της Ε.Ε.. Η ανεργία η οποία για πρώτη φορά αγγίζει τόσο υψηλά ποσοστά στο σύνολο της Ευρωζώνης, τα οποία μοιάζουν δυσθεώρητα στο εσωτερικό των κρατών μελών που δοκιμάζονται από την χρηματοπιστωτική και δημοσιονομική κρίση. Ενδεικτικά να αναφέρουμε πως ενώ το ποσοστό ανεργίας στην Ε.Ε. συνολικά είναι περίπου στο 12%, στην Ελλάδα αγγίζει το 27% και οι άνεργοι, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ανέρχονται στον αριθμό ρεκόρ του 1.230.000. Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν από την μεριά ενός νέου πτυχιούχου είναι αν υπάρχει κάποιο σχέδιο το οποίο επεξεργάζεται η Ε.Ε. για την μείωση της ανεργίας και την απορρόφηση των περισσοτέρων ανέργων ευρωπαίων πολιτών. Θα επιμείνουν τα κέντρα λήψης των αποφάσεων εντός της Ε.Ε. σε προγράμματα λιτότητας και περικοπών, βυθίζοντας στο χάος τις οικονομίες των χωρών- μελών και στερώντας από τις χειμαζόμενες χώρες το καλύτερο και πιο παραγωγικό κομμάτι της κοινωνίας; Για να μην μένουμε μόνο στα αρνητικά, χρήζει αναφοράς η προσπάθεια που γίνεται από την Ε.Ε. μέσω των προγραμμάτων ΕΣΠΑ για την απασχόληση των μακροχρόνια ανέργων καθώς και των πτυχιούχων ανέργων. Τα προγράμματα αυτά όμως όσο καλά και αν είναι, όση βοήθεια και αν προσφέρουν, δεν επιλύουν αποτελεσματικά το πρόβλημα διότι κινούνται στην λογική της προσωρινότητας. Προσωπικά πιστεύω πως έφτασε η ώρα για την ευρωζώνη να αποφασίσει τι κοινωνίες θέλει και πόσο παραγωγικές επιθυμεί να είναι αυτές. Επιθυμεί γερασμένες κοινωνίες στα πρότυπα του μεσοπολέμου που οι περισσότεροι ευρωπαίοι έφευγαν για την Αμερική και την Αυστραλία και πίσω έμεναν οι γηραιότεροι και λιγότερο παραγωγικοί ή κοινωνίες στις οποίες θα δοθούν αναπτυξιακά και εργασιακά κίνητρα τα οποία θα είναι σε θέση να εξασφαλίσουν εργασία. Φυσικά όλα αυτά μέσα από νόμιμες και διαφανείς διαδικασίες, με στόχο να παραμείνουν οι νέοι επιστήμονες και οι ικανοί τεχνίτες και παραγωγοί στον τόπο τους, εντός της Ευρωπαϊκής επικράτειας αναβαθμίζοντας την ήπειρό μας και δίνοντας της μία φρέσκια - προοδευτική πνοή, αναστρέφοντας την σταδιακή της καταβύθιση.

Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε πως σε περιόδους παρατεταμένης κρίσης και αβεβαιότητας είναι πολύ εύκολο να εκκολαφθεί το αυγό του φιδιού με απρόβλεπτες συνέπειες για την σταθερότητα της Ένωσης και την δημοκρατία. Το αυγό αυτό δεν είναι άλλο από τον φασισμό, μία ιδεολογία που ταλαιπώρησε και σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται για δεινά της Ευρώπης. Η ιστορία σχεδόν πάντα επαναλαμβάνεται, όσοι λοιπόν την γνωρίζουν και την μελετούν μπορούν να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς που προανέφερα φέρνοντας στο μυαλό τους την κατάσταση που επικρατούσε στην Ευρώπη και στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης λίγο πριν ξεσπάσει ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος. Παρατηρώντας μάλιστα πιο προσεκτικά την εικόνα του πολιτικού συστήματος των χωρών της ηπείρου μας, αντιλαμβάνομαι την άνοδο της ακροδεξιάς η οποία είναι ραγδαία τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Γαλλία, στην Ουγγαρία και αλλού. Η Ισπανία επίσης αντιμετωπίζει ουκ ολίγα προβλήματα με τους αυτονομιστές Βάσκους, οι οποίοι πάντα είχαν αποσχιστικές τάσεις. Πρέπει λοιπόν να δοθεί άμεση προτεραιότητα από τους Ευρωπαίους ηγέτες στην σταθεροποίηση και στην τόνωση των οικονομιών της Ευρώπης με προγράμματα ικανά να αποσυμφορήσουν την εντεινόμενη πίεση που δέχεται η κοινωνία και η οποία είναι ικανή να ξυπνήσει εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα και δράκους του παρελθόντος.

Μιας και αναφέρθηκα σε αποσταθεροποιητικές τάσεις και πιέσεις που δέχεται μία κοινωνία, είναι ευκαιρία να αναφερθώ σε ένα ακόμα μεγάλο πρόβλημα, την λαθρομετανάστευση. Ως κάτοικος της Ελλάδας, της χώρας με την μεγαλύτερη ακτογραμμή από όσες βρέχονται από θάλασσα στην Ευρώπη και της γειτνίασής της με την εγγύς και μέση Ανατολή, είμαι σε θέση να αναλύσω λίγο πιο εμπεριστατωμένα το πρόβλημα αυτό. Αυτή την στιγμή η Ελλάδα αποτελεί την βασική δίοδο των μεταναστών προς την Ευρώπη δεχόμενη το 90% αυτών, ένα ποσοστό τρομακτικό αν αναλογιστεί κανείς την έκτασή της, τον πληθυσμό της και την υπάρχουσα οικονομική κατάστασή της. Με την συμφωνία «Δουβλίνο 2», την οποία έθεσε σε εφαρμογή η Ε.Ε., η Ελλάδα αλλά και άλλες μεσογειακές χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, είναι υποχρεωμένη να παρέχει άσυλο στους μετανάστες που κάνουν αίτηση για αυτό, επειδή είναι η χώρα από την οποία ο μετανάστης εισέρχεται για πρώτη φορά στο έδαφος της Ένωσης. Πιστεύω ακράδαντα ότι οι άνθρωποι που φεύγουν από την χώρα τους για να αναζητήσουν μία καλύτερη τύχη σε κάποια άλλη χώρα ή ήπειρο, ωθούνται σε μία τέτοια κίνηση από παράγοντες πέρα από τη θέλησή τους. Οι πολεμικές συρράξεις, οι γενοκτονίες και οι βασανισμοί, είναι οι βασικότεροι και για το λόγο αυτό οι άνθρωποι αυτοί πρέπει να λαμβάνουν την φροντίδα και την βοήθειά μας. Θεωρώ όμως παράλογη την απαίτηση της ένωσης για παροχή ασύλου στους μετανάστες από τη χώρα στην οποία πρωτoεισέρχονται στην Ένωση. Πιο συγκεκριμένα, η Ελλάδα όπως προείπα δέχεται το 90% των μεταναστών που καταφεύγουν στην Ευρώπη. Αν υποθέσουμε ότι από το 90% αυτών, αιτείται να λάβει άσυλο το 70%, η χώρα υποδοχής προφανώς δυσκολεύεται στην απορρόφησή τους. Με την παραοικονομία να ανθεί και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να ψάχνουν συνεχώς φθηνά εργατικά χέρια λόγω της κρίσης, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως όλοι αυτοί οι μετανάστες δύσκολα θα μετακινηθούν προς τα ενδότερα της Ένωσης ώστε να αποσυμφορηθεί η κατάσταση και να επωμιστούν και οι υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης το βάρος της συντήρησης και αποκατάστασής τους. Μένει άλλωστε και ένα μικρό ποσοστό αυτών που ίσως απελαθεί, γιατί δεν πληροί τα κριτήρια για την παροχή ασύλου κι ένα μικρό ποσοστό που πιθανώς θα αναζητήσει την τύχη του κινούμενο στην παρανομία. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως αυτό το τεράστιο κύμα μεταναστών αλλοιώνει επικίνδυνα τον κοινωνικό ιστό της εκάστοτε χώρας υποδοχής. Επιβάλεται η Ε.Ε. να συμβάλει με αυξημένες δυνάμεις στην φύλαξη των συνόρων, που πλέον δεν είναι μόνο εθνικά σύνορα αλλά σύνορα της ένωσης. Επίσης αποτελεί εκ των ον ουκ άνευ, τα κράτη μέλη του βορά της Ευρώπης να δεσμευθούν ότι θα δέχονται στο έδαφός τους έναν σεβαστό αριθμό μεταναστών, για να επιτευχθεί με τον τρόπο αυτό αποσυμφόρηση για τις χώρες εισδοχής και έτσι πιο αποτελεσματική αποκατάσταση των ίδιων των μεταναστών και βέβαια αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών και το περί δικαίου αίσθημα. Επιπρόσθετα, με κοινή απόφαση των ευρωπαίων ηγετών πρέπει να πιεστεί η Τουρκία να τηρήσει τις συμφωνίες επανεισδοχής που έχει υπογράψει με την Ελλάδα και των οποίων η τήρηση θα ανακουφίσει συνολικά την Ε.Ε. .

Τέλος, με ευρωπαϊκά προγράμματα και κονδύλια πρέπει να στηριχτούν οι χώρες υποδοχής ώστε να αναπτύξουν προγράμματα εκπαιδευτικά για την ομαλή ένταξη των παιδιών των μεταναστών στην τοπική κοινωνία καθώς και απασχόλησης με στόχο την δημιουργία θέσεων εργασίας. Τέλος θα αναφερθώ στον φυσικό πλούτο της Ε.Ε.. Φυσικές καταστροφές αλλά και κακές ανθρώπινες παρεμβάσεις επιβαρύνουν το περιβάλλον. Η πανίδα και η χλωρίδα του πλανήτη χρόνο με τον χρόνο περιορίζεται και σε συνδυασμό με τις γενικότερες κλιματολογικές συνθήκες, όπως το λιώσιμο των πάγων της αρκτικής και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, καθιστά πιο δύσκολες τις συνθήκες διαβίωσης.

Σε ότι έχει να κάνει με τον τομέα της περιβαλλοντικής πολιτικής σίγουρα η Ε.Ε. έχει ένα από τα πιο αυστηρά και άρτια δομημένα θεσμικά πλαίσια και αυτό είναι κάτι που οφείλω να το αναγνωρίσω. Το 2000 με το πρόγραμμα NATURA έθεσε υπό καθεστώς προστασίας πολλές περιοχές πρασίνου ανά την επικράτειά της στοχεύοντας στην προστασία της χλωρίδας της πανίδας και των ενδιαιτημάτων. Επιπρόσθετα, η έννοια της αειφόρου ανάπτυξης έχει λάβει σάρκα και οστά εντός της ένωσης περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Δίνοντας έμφαση και επιδοτώντας τα οικολογικά προϊόντα, προωθώντας τις εναλλακτικές πηγές ενέργειας, πετυχαίνοντας μείωση των ατμοσφαιρικών ρύπων με την ενθάρρυνση στις αυτοκινητοβιομηχανίες να παράγουν αυτοκίνητα ηλεκτρικά και υβριδικά, η Ε.Ε. έμπρακτα στηρίζει τις διεθνείς συμφωνίες για την προστασία του περιβάλλοντος. Αυτές οι προσπάθειες πράγματι κινούνται προς την σωστή κατεύθυνση γεμίζοντας με αισιοδοξία τους συνομηλίκους μου και παράλληλα στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, πως η Ε.Ε. σέβεται το περιβάλλον και με απόλυτη προσήλωση στον στόχο της, που δεν είναι άλλος από την προστασία του, εξασφαλίζει στις επόμενες γενιές αγαθά και υπηρεσίες πολύτιμα για την ανάπτυξή τους.

Είμαι ένας νέος άνθρωπος που είχε την τύχη να γεννηθεί στο πιο ευλογημένο κομμάτι της υφηλίου, στην Ελλάδα, εδώ από όπου έχουν την ρίζα τους τα μεγαλύτερα επιτεύγματα που γνώρισε ποτέ τούτος ο κόσμος. Ως νέος άνθρωπος όμως και ως Έλληνας από την μυθολογία της χώρας του οποίου προήλθε άλλωστε και το όνομα της Ευρώπης, γνωρίζω πολύ καλά πως αν πρέπει κάτι να κρατήσουμε περισσότερο από τους αρχαίους προγόνους μας, αυτό δεν είναι άλλο από την ικανότητα τους να αλλάζουν, να εξελίσσονται και να εφευρίσκουν πάντα κάτι καινούργιο και μεγαλοφυές που να αλλάζει το ρου της ιστορίας και να σημαδεύει τον χρόνο. Η έννοια της εξέλιξης πρέπει να τυπωθεί βαθιά στο μυαλό και στις καρδιές των ευρωπαίων ηγετών και πολιτών, μία εξέλιξη που δεν θα προέλθει απαραίτητα μέσω της εμβάθυνσης με την προσθήκη νέων χωρών με διαφορετικές σε κάποιες περιπτώσεις κουλτούρες και νοοτροπίες από την ευρωπαϊκή, αλλά θα έχει ως βάση της την ολοκλήρωση και την πραγματική ένωση των ήδη υπαρχόντων χωρών του οικοδομήματος. Το πλάνο υπάρχει και κάποιες διευκρινήσεις-παρατηρήσεις και προτάσεις δίνονται λίγο παραπάνω, με την όποια πιθανότητα λάθους και παραλήψεων αλλά σίγουρα με τις πιο αγνές προθέσεις από έναν νέο ευρωπαίο πολίτη που πιστεύει πως το μέλλον της Ευρώπης είναι συνυφασμένο με την εξέλιξη και την αριστεία.

«Το να βελτιώνεσαι σημαίνει να αλλάζεις.
Το να είσαι τέλειος σημαίνει να αλλάζεις συνεχώς»

Ουίνστον Τσώρτσιλ
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση