Associated Press
Ευρώπη 11/02/2017

Το αντισυστημικό κύμα και η Ευρώπη των «πολλών ταχυτήτων»

Στην Ευρώπη τα αντισυστημικά κοινωνικά ελατήρια ψάχνουν ακόμη μια δίοδο ουσιαστικής έκφρασης
Θανάσης Πετράς

Οι ιστορικοί του μέλλοντος κοιτώντας πίσω στην σημερινή εποχή θα κάνουν λόγο για την μεγάλη «κοιλιά» στην καμπύλη εφαρμογής της παγκοσμιοποίησης. Είναι δεδομένο ότι με την πρόοδο των σύγχρονων τεχνολογικών μέσων και την ομογενοποιήση των αγορών σε παγκόσμια κλίμακα είναι αναπόφευκτη η πορεία προς την ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης σε βάθος χρόνου. Παρόλα αυτά οι απότομες αλλαγές και οι αναταράξεις που προκληθήκαν στις παγκόσμιες αγορές τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, μεταφράζονται σήμερα, στο τεράστιο φαινομενικά αντισυστημικό κύμα που έχει κατακλίσει την πολιτική ζωή του δυτικού κόσμου. Το επιθετικό επενδυτικό δόγμα  που εφάρμοσαν στην παγκοσμία αγορά συγκεκριμένα μεγάλα funds τα τελευταία είκοσι χρόνια, με στόχο το υπερκέρδος τάραξαν την ομαλή προσαρμογή των δυτικών κοινωνιών σε μια παγκοσμοιοποιημένη κοινότητα και σαν αποτέλεσμα, έφεραν σφοδρές αναταράξεις στην καθημερινή ζωή των πολιτών. Με τα απόνερα των επιθετικών κινήσεων στον δυτικό κόσμο να μεταφράζονται σε υψηλή ανεργία, άνοδο του πληθωρισμού, μείωση του επιπέδου ζωής και ραγδαία άνοδο των μεταναστευτικών ροών .

Βεβαίως, όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση και σαν αποτέλεσμα, τα κοινωνικά ανακλαστικά αντιδρώντας στο διαμορφωμένο status quo, εκφράστηκαν σε ένα αντισυστημικό πλαίσιο όπου κυριαρχεί σε πολύ μεγάλο βαθμό ο προστατευτισμός, δόγμα αναχρονιστικό και μη συμβατό με τη σημερινή πολιτικοοικονομική ισορροπία. Παρόλα αυτά σε αρκετές περιπτώσεις οι εκπρόσωποι του συγκεκριμένου δόγματος, έχουν ένα πλαίσιο λειτουργίας, εν μέρη ουσιαστικό και ρεαλιστικό όπως για παράδειγμα στις ΗΠΑ όπου έστω και αν οι αποφάσεις του νέου πλανητάρχη αντιμετωπίζονται με σφοδρότητα, παρόλα αυτά, μέρος αυτών, από μια ψύχραιμη οπτική δεν στερούνται γεωπολιτικής λογικής και στρατηγικής υπεράσπισης συμφερόντων, αναφορικά με την ευρύτερη τοποθέτηση της υπερδύναμης στον 21ο αιώνα, των ταχέως ανερχόμενων αγορών της Ανατολικής Ασίας .

Στον αντίποδα στην Ευρώπη τα αντισυστημικά κοινωνικά ελατήρια ψάχνουν ακόμη μια δίοδο ουσιαστικής έκφρασης. Τα παραδείγματα και οι τάσεις στην Γηραιά Ήπειρο δείχνουν ένα ευρωπαϊκό εκλογικό σώμα, ζαλισμένο και αποπροσανατολισμένο που είναι ικανό να αναδείξει το πρώτο λεκτικό πολιτικάντικο πυροτέχνημα. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρώπη , της προάσπισης και θέσπισης των βασικών  ανθρωποκεντρικών αρχών και δικαιωμάτων έχει ματώσει πολλές φορές και σε πολύ μεγάλο βαθμό από λανθασμένες επιλογές και από ακραίες φωνές. Σαν αποτέλεσμα η όποια έξοδος της ευρωπαϊκής κοινωνικής αποσυμπίεσης προς το φαινομενικά «αντισυστημικό» πρέπει να γίνει με γνώμονα μια συγκεκριμένη πολιτική στρατηγική όπου θα μεγαλώνει η έννοια του έθνος χωρίς να μικραίνει η έννοια της ευρωπαϊκής συλλογικότητας, η οποία αναπτύχτηκε  κυρίως την τελευταία εικοσαετία μετά από πολύ κόπο στον απόηχο του πλέον αιματηρού πολέμου στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Μέσα στο συγκεκριμένο πλαίσιο δεν ήρθε σαν απόλυτη έκπληξη η πρόσφατη αναφορά της Γερμανίδας Καγκελαρίου σε μια Ευρώπη «πολλών ταχυτήτων». Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα έδινε την δυνητική δυνατότητα έκφρασής του αντισυστημικού και σαν αποτέλεσμα να αποσυμπιέσει τις κοινωνικές αντιδράσεις στην παγκοσμιοποίηση και στον φεντεραλισμό και να διευκολύνει σε μεγάλο βαθμό την ευρύτερη γεωπολιτική και οικονομική δραστηριότητα των ευρωπαϊκών χωρών μέσα σε ένα κοινό πλαίσιο, μακριά από την υπερσυγκέντρωση των εξουσιών και την καθολική ηγεμονία των Βρυξελλών.

Ένα ενδεχόμενο μικροενώσεων με άμεση και όχι καθολική διασύνδεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μακριά από την μέγγενη, κυρίως της αναλογικής δημοσιονομικής προσαρμογής, θα μπορούσε δυνητικά και σε βάθος χρόνου να έχει θεαματικά αποτελέσματα στο επίπεδο ζωής των Ευρωπαίων

Μπορεί να δημιουργείτε ένα οξύμωρο σχήμα από την παραπάνω υπόθεση αλλά ένα ενδεχόμενο μικροενώσεων με άμεση και όχι καθολική διασύνδεση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μακριά από την μέγγενη, κυρίως της αναλογικής δημοσιονομικής προσαρμογής, θα μπορούσε δυνητικά και σε βάθος χρόνου να έχει θεαματικά αποτελέσματα στο επίπεδο ζωής των Ευρωπαίων και σαν αποτέλεσμα στην κοινή ευρωπαϊκή κοινή σκέψη και φιλοσοφία.

Εάν συνυπολογίσουμε τις πρόσφατες εκθέσεις του απόλυτα έγκυρου ινστιτούτου γεωπολιτικών αναλύσεων Stratfor, ενός εκ των κορυφαίων think tanks στις ΗΠΑ που προβλέπει την διάσπαση της ΕΕ σε ένα φορέα με αρκετές μικρές υποενώσεις σε συνδυασμό με την υπάρχουσα τάση και τις δηλώσεις κορυφαίων Αμερικανών και εσχάτως Ευρωπαίων αξιωματούχων τότε τα κομμάτια του πάζλ ενδεχομένως να ενώνονται για το μέλλον της ευρωπαϊκής οικογένειας.  

Ήδη εδώ και δυο χρόνια κάποια μικρά μπλοκ εντός της ΕΕ έχουν δημιουργήσει κάποιους άτυπους «συνασπισμούς» εκφράζοντας όμως μια κοινή συνιστάμενη. Αν υποθέσουμε ότι η προοπτική του «τεμαχισμού» της ΕΕ είναι ρεαλιστική τότε θα μπορούσε, ένας παρατηρητής να εντοπίσει την απαρχή των νέων μικροενώσεων στα συγκεκριμένα ευρωπαϊκά μπλογκ. Σε  πρώτο χρόνο ξεχωρίζουν οι  ταχέως ανερχόμενες «χώρες του Βίζενγκραντ» στις οποίες έχουν επενδυθεί την τελευταία επταετία ισχυρότατα δυτικά κεφάλαια με αποτέλεσμα να ανθούν πλέον οικονομικά και να εδραιώνουν σταδιακά μια ισχυρή μεσαία τάξη η οποία και αναμένετε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο πλέον στην Ευρώπη της επόμενης δεκαετίας. Ένας άλλος διαφαινόμενος άξονας είναι η Γερμανία, με τις Κάτω Χώρες όπου η Καγκελαρία ασκεί απόλυτη επιρροή, ενώ όλα δείχνουν ότι η συγκεκριμένη ομάδα χωρών ενδεχομένως να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον  τα επακόλουθα  της υπερανάπτυξης των τελευταίων ετών και να μετατραπούν σε stagflation economies στα πρότυπα της οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του 1990 στην Ιαπωνία. Βόρεια της Ηπείρου ξεχωριστό ρόλο θα μπορούσε να παίξει το σκανδιναβικό μπλογκ με την Βρετανία ανεξάρτητη και σε ρόλο μπαλαντέρ.  Αναφορικά με την τοποθέτηση της Ελλάδας και της Κύπρου, ας μην ξεχνάμε ότι έχει ήδη συσταθεί  στα νότια της Ηπείρου, το γκρουπ ευρωπαϊκών χωρών της Μεσόγειου «EU Med» συμπεριλαμβανομένης και της Γαλλίας.    Βεβαίως «συγκολλητική ουσία» της συγκεκριμένης  δομής εκτός από την κοινή ευρωπαϊκή σκέψη θα μπορούσε να παίξει και το ΝΑΤΟ που εκ των πραγμάτων μπαίνει σε νέα εποχή.

Ανεξάρτητα από την πραγμάτωση η μη της παραπάνω υπόθεσης, τα σύνορα στην σημερινή Ευρώπη και στον ευρύτερο δυτικό κόσμο με την άνοδο του προστατευτισμού μικραίνουν με ταχύ ρυθμό , σαν αποτέλεσμα είναι ζωτικής σημασίας, η στρατηγική μελέτη από κάθε πλευρά των τάσεων που επικρατούν, έτσι ώστε να μπορέσει να βγει από το τέλμα της κρίσης και της ανεργίας στον οποίο έχει βυθιστεί η δύση, κυρίως από την πτώση της Lehman Brothers και έπειτα.

Θανάσης Πετράς, Δημοσιογράφος – Οικονομολόγος

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

Σχόλια   

0 #1 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΑΓΚΟΣ 14-02-2017 19:12
Η παγκοσμιοποιηση δεν ειναι θεμα συγχρονων μεσων. Η Ρωμαικη αυτοκρατορια μια χαρα μπορουσε να διοικειται, οπως και οι προηγουμενες και οι επομενες.
Το κακο με τις αυτοκρατοριες ειναι οτι συγκεντρωνουν τεραστια δυναμη σε μια μικρη κλικα εξουσιας και τελικα υποδουλωνουν τους λαους.
Το πειραμα της ενωσης των ευρωπαικων χωρων, θα ειχε καποιο νοημα και πραγματικα θα μπορουσε να βοηθησει και η τεχνολογικη αναπτυξη για να γινει πραγματικοτητα, μονο εφ οσον συνεχιζε στην βαση που ξεκινησε.
Βασιστηκε στην ομοιοτητα των ευρωπαικων πληθυσμων η οποια θα μπορουσε να τους οδηγησει σε μια πραγματικη ενωση των ευρωπαικων λαων.
Ακομη κι αυτο θα ηταν αθλος, οπως μας διδασκει η αρχαια ιστορια μας, οπου οι Ελληνικες πολεις οσες φορες ξεκινησαν να μπουν σε καποιες συμμαχιες, τελικα υποδουλωθηκαν οι μικροτερες στις μεγαλυτερες.
Τελικα ομως η ΕΕ οπως ολες οι αυτοκρατοριες βασιζεται στην "διαφορετικοτητ α" και στην αποδυναμωση των λαων προς χαρη μιας ηγετικης κλικας, τραπεζιτων που ελεγχουν τους πολιτικους και τα ΜΜΕ.
Η διαφορα ειναι οτι οι τραπεζιτες μη εχοντας στρατο, δεν κατακτουν για να υποδουλωσουν, αλλα πρωτα μεσω των ΜΜΕ και των πολιτικων που προβαλλωνται απ αυτα υποδουλωνουν τους λαους και μετα τους κατακτουν.
Η παγκοσμια συννενοηση και συνεργασια που ειναι απολυτως απαραιτητη για να λυθουν τα τεραστια προβληματα που αντιμετωπιζει ο πλανητης μας, δεν εχει καμμια σχεση με την προσπαθεια κατακτησης του κοσμου μεσω του τραπεζικου συστηματος και των "αγορων".
Παράθεση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση