Η εικονική πανεπιστημιακή πραγματικότητα

Ελπίζω κάποια στιγμή να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα της παιδείας δεν είναι τόσο το επίπεδο της διδασκαλίας, η έλλειψη χώρων, η γραφειοκρατία, οι φοιτητικές παρατάξεις ή οι «καταληψίες
Τα τελευταία χρόνια το διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ μειώθηκε από 13.722 (2008/09) σε 10.804(2012/13).

Οι φοιτητές (χωρίς τους «αιωνίους») αυξήθηκαν από 163.718 (2008/09)  σε 178.817 (2012/13).

Η αναλογία, δηλαδή, φοιτητών προς διδακτικό προσωπικό, από 11,93 (2008/09) έφτασε στο 16,55 (2012/13).

Αναζητώντας τα δεδομένα, μπορεί κάποιος να δει ανάλογες τάσεις στον αριθμό των διοικητικών υπαλλήλων, στην συνολική χρηματοδότηση και αλλού.
 
Την ίδια στιγμή η συμμετοχή των φοιτητών στις εκλογές μειώθηκε δραστικά. Τούτο αποτελεί την απόδειξη ότι παρά την δραστική υποβάθμιση που οδήγησε σε υποχρηματοδοτούμενα ΑΕΙ-σκουπιδότοπους, οι φοιτητές όχι μόνο δεν αντιδρούν, αλλά απέχουν από τις «παραδοσιακές» τους δομές πολιτικής και συνδικαλιστικής έκφρασης. Οι όποιες κινητοποιήσεις γίνονται, αποτελούν σπασμωδικές και χωρίς σχέδιο αντιδράσεις μιας πολιτικά απελπισμένης μειοψηφίας – μια αντίδραση για την τιμή των όπλων. Το φοιτητικό κίνημα όχι μόνο δεν «κλείνει τις σχολές και δεν αφήνει τα παιδιά να κάνουν μάθημα», αλλά από την έξαρση της κρίσης είναι ουσιαστικά απών. Οι φοιτητικές παρατάξεις, τα βασικά κύτταρα του φοιτητικού κινήματος, είναι απαξιωμένες. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η φοιτητική παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ η οποία από περίπου 4.000 ψήφους το 2009 πήρε το 2014 επίσης 4.000 ψήφους, μια εντυπωσιακή αναντιστοιχία σε σχέση με την εκτόξευση του κόμματος στο 1,5 εκ. ψήφους (ευρωεκλογές 2014).

Παράλληλα, εκτός από την δραματική μείωση της επιρροής των φοιτητικών παρατάξεων, η κατάργηση της συνδιοίκησης είχε σαν αποτέλεσμα και τον περιορισμό της επιρροής των φοιτητικών παρατάξεων στις διοικήσεις των τμημάτων, μιας και οι πρυτάνεις δεν χρειάζονται την ψήφο των φοιτητών. Οι «πανίσχυρες» φοιτητικές παρατάξεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά απαξιωμένα και ανίσχυρα απομεινάρια του παρελθόντος.

Παρατηρώντας όμως τα ΜΜΕ μπορεί κάποιος να αντιληφθεί μια εξωπραγματική, αλλά βολική για κάποιους εικόνα που δημιουργείται. Για τους τόνους σκουπιδιών δεν φταίει η ριζική μείωση της χρηματοδότησης, αλλά οι «αριστεροκουλτουριάρηδες» πρυτάνεις. Για τα ασφυκτικά γεμάτα αμφιθέατρα δεν φταίει η αύξηση της αναλογίας φοιτητών ανά διδάσκοντα, αλλά οι «τεμπέληδες» αιώνιοι φοιτητές. Για την ανεργία των νέων πτυχιούχων δεν φταίει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας αλλά τα «τριτοκοσμικά» ελληνικά πανεπιστήμια (αλήθεια, γιατί οι απόφοιτοι αυτών των «τριτοκοσμικών πανεπιστημίων» γίνονται δεκτοί για μεταπτυχιακές σπουδές στα καλύτερα ιδρύματα της Ευρώπης και των ΗΠΑ;). Γενικότερα, δεν φταίει η εφαρμοζόμενη επί δεκαετίες κυβερνητική πολιτική, αλλά όσοι αντιδρούν σε αυτή και δεν κάθονται φρόνιμα!

Η επιτυχία αυτής της συστηματικής προπαγάνδισης είναι ότι έχει πλέον επικρατήσει η αντίληψη ότι την βασική ευθύνη για την κατάσταση των ΑΕΙ την έχουν οι φοιτητικές παρατάξεις και οι «καταληψίες». Μια βολική για το σύστημα θεωρία που βάζει στο ίδιο τσουβάλι τις μικρολαμογιές των νεολαιών του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ με τον ενίοτε γραφικό αριστερισμό και την «καταληψιομανία» της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Δυστυχώς όμως ο συνδυασμός της συσσωρευμένης οργής, η αδυναμία της αριστεράς να αποτελέσει ηγεμονική δύναμη στα ΑΕΙ και ο επιφανειακός τρόπος σκέψης που είχαμε όλοι στα 20 μας χρόνια έχει οδηγήσει την πλειοψηφία των φοιτητών σε ανάλογα παράλογα συμπεράσματα. Η κυβέρνηση από την άλλη, με την επικράτηση αυτού του ιδεολογήματος που οδηγεί σε παράλυση το φοιτητικό κίνημα, καταφέρνει για ακόμα μια χρονιά να κρατά το πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας –την νεολαία- σε καταστολή.

Η άποψη που θέλει την βασική ευθύνη για την κατάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων να βαραίνει τις παρατάξεις αποτελεί όπλο και του φασισμού. Μετατρέπεται σε αίτημα για κατάργηση ή απαγόρευση των κομματικών φοιτητών παρατάξεων «που διαλύουν την Παιδεία», θέση που υιοθετήθηκε αρχικά από την Χρυσή Αυγή, αλλά παραδόξως προβάλλεται «εκδημοκρατισμένη» και από πολιτικούς χώρους που αυτοπροσδιορίζονται στον χώρο του δημοκρατικού κέντρου.

Παρά το γεγονός ότι η πραγμάτωση αυτών των εξαγγελιών μοιάζει απίθανη, μιας και αποτελεί ξεκάθαρη παραβίαση του Συντάγματος και καταπάτηση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων, εν τούτοις χρησιμοποιείται για επικοινωνιακούς και ιδεολογικούς λόγους. Το σύστημα ξέρει πολύ καλά αυτό που δεν ξέρουν οι 20χρονοι φοιτητές – ότι ένα φοιτητικό κίνημα χωρίς επαφή με την κοινωνία, χωρίς να είναι μέρος ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου, με απαξιωμένες διαδικασίες (Συνελεύσεις, Εκλογές) και θεσμούς (ΕΦΕΕ) είναι αδύναμο. Έτσι επιχειρείται η σταδιακή απονέκρωση και μετατροπή του σε διάσπαρτες «αδελφότητες» στα πρότυπα των ΗΠΑ, όπου η ενασχόληση με τα κοινά σημαίνει διοργάνωση beer-pong-party, κοινωνικών εκδηλώσεων και μηδενική πολιτική συζήτηση.

Ελπίζω κάποια στιγμή να κατανοήσουμε ότι το πρόβλημα της παιδείας δεν είναι τόσο το επίπεδο της διδασκαλίας, η έλλειψη χώρων, η γραφειοκρατία, οι φοιτητικές παρατάξεις ή οι «καταληψίες». Σαφώς υπάρχουν ζητήματα τα οποία χρήζουν αντιμετώπισης, το κύριο πρόβλημα της παιδείας μας όμως βρίσκεται «έξω» από αυτήν. Είναι η απουσία ενός παραγωγικού ιστού που θα απορροφά τους πτυχιούχους και δεν θα τους οδηγεί στην μετανάστευση. Αυτή είναι ίσως και η αδυναμία του φοιτητικού κινήματος –δεν μπορεί να «παίξει μπάλα» στο γήπεδο της κοινωνίας, εκεί που βρίσκεται η λύση του κύριου προβλήματος της νεολαίας, αλλά αναλώνεται σε «ντού» σε Συγκλήτους και επαναστατική γυμναστική.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση