Προϊόν εξαγωγής: Κομματική παιδεία

Μάριος Γραμματικάκης

Είναι αδιανόητο, σύμφωνα με την ελληνική κοινωνία, τα πανεπιστήμια να εξάγουν τις υπηρεσίες τους στο εξωτερικό. Τέτοια κίνηση γίνεται σήμερα αντιληπτή από κάποιους, ως μείωση των δωρεάν παροχών από το κράτος στην παιδεία και φιλτράρετε μέσα από ιδέες που ανήκουν πια στο χρονοντούλαπο. Είναι ειρωνικό να γίνει λόγος στην Ελλάδα για έρευνα σε ακαδημαϊκό επίπεδο που θα έχει αντίκρισμα και θα είναι εφάμιλλη με την έρευνα που γίνεται στο εξωτερικό. Μόνιμη εύκολη ατάκα απόδειξης της μιζέριας των ελληνικών πανεπιστημίων: “Η Ελλάδα διώχνει τα παιδιά της”. Για ποία παιδιά της γίνεται λόγος;

Για τα παιδία της που πήραν το πτυχίο τους και κέρδισαν κάποιες από τις ελάχιστες υποτροφίες για τα πανεπιστήμια του εξωτερικού; Για τα παιδιά της που προέρχονται από εύπορες οικογένειες; Πόσο διωγμένος μπορεί να νιώσει ένας φοιτητής όταν έχει αποφοιτήσει από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο μη έχοντας διαβάσει ούτε μια ώρα, προτάσσοντας μόνο την πολιτική του ταυτότητα, η οποία βρίσκει ανταπόκριση σε καθηγητές του εσωτερικού και του εξωτερικού. Πόσο αντικειμενική είναι η επιλογή των μεταπτυχιακών φοιτητών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού όταν η κομματική-συνδικαλιστική ταυτότητα λειτουργεί ως μέσο επίτευξης στόχου;

Η Ελλάδα είναι μια χώρα που όπως αποδεικνύεται έχει διαλέξει τομέα για να επενδύσει, εκείνον του ανθρώπινου δυναμικού. Ποιου ανθρώπινου όμως; Η εμμονή αυτή προέρχεται από συγκεκριμένα στερεότυπα που έχουν τις ρίζες τους στις δυσκολίες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Αυτά τα στερεότυπα βρήκαν ένα σταθερό σύμμαχο στην έντονη πρόταξη της κομματικής ταυτότητας, της οποίας η αυξανόμενη ένταση, απέκτησε συνδικαλιστικό χαρακτήρα, ο οποίος όπως αποδείχθηκε δεν εξυπηρετεί τους αρχικά τιθέμενους σκοπούς. Έγινε απόλυτα αντιληπτό ότι τα προηγούμενα χρόνια, ο φοιτητικός συνδικαλισμός επιτελούσε δυο λειτουργίες` εκείνη της σκάλας που σε οδηγεί στα παραγοντικά σαλόνια και βουλευτικά γραφεία και εκείνη του διαβατηρίου που σε βοηθά να επιλέξεις και να επιλεχθείς από πανεπιστήμια του εξωτερικού για την συνέχιση των σπουδών. Η διαφορά αφορούσε την επιδιωκόμενη ταχύτητα ανέλιξης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το LSE (London School of Economics) και το City University of London, τα οποία πέρα από το ότι στελεχώνονταν από Έλληνες καθηγητές με έντονη πολιτική εμπλοκή στα εγχώρια πολιτικά δρώμενα επέλεγαν και φοιτητές αναλόγων πολιτικών πεποιθήσεων. Οι πολιτικές πεποιθήσεις δεν ήταν καθαρά προσωπικές αλλά καθορίζονταν πολλές φορές και υποστηρίζονταν από ένα αρκετά διευρυμένο οικογενειακό περιβάλλον. Τα εν λόγω πανεπιστήμια καταλαμβάνουν ιδιαίτερα υψηλές θέσεις στα παγκόσμια rankings αξιολογήσεων πανεπιστημίων.

Ένα ακόμα από τα πολλά παράλογα είναι η πλάγια αξιολόγηση των ξένων πανεπιστημιακών ιδρυμάτων από τους φοιτητές-εκπροσώπους κομμάτων όχι με άξονα τις γνώσεις που δεν πήραν, επειδή δεν μπόρεσαν να αλλάξουν το ελληνικό πανεπιστήμια, αλλά με το πόσες κομματικές γνωριμίες έκαναν για το μέλλον. Έτσι ο κάθε κομματικός μηχανισμός νεολαίας λειτουργεί έμμεσα ως κριτής αυτών των ιδρυμάτων.

Μόσιαλος, Παπακωνσταντίνου, Σταϊκούρας, Σκυλακάκης είναι μόνο λίγοι από αυτούς που κατάφεραν να ανέβουν χρησιμοποιώντας το διαβατήριο τους συνεπικουρούμενοι από την πολιτική τους ταυτότητα. Σε καμία περίπτωση δεν χαρακτηρίζονται αμόρφωτοι, αλλά αποτελούν απόδειξη ότι το μόνο προϊόν που μπορεί η Ελλάδα να εξάγει για πολλά χρόνια ακόμα με επιτυχία είναι η κομματική παιδεία.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση