Σχολική Βία - Θα γίνει κάτι, επιτέλους;

Τα τελευταία χρόνια, τόσο πολιτειακοί και κοινωνικοί φορείς όσο και απλοί πολίτες, επώνυμοι και μη, ασχολούνται ενεργά με το θέμα της Σχολική Βίας, το λεγόμενο «bullying».

Στην εκστρατεία ενημέρωσης αλλά και αντιμετώπισης του φαινομένου έχουν συνταχθεί, ευγενώς, άνθρωποι όλων των ηλικιών, από υπερήλικες έως μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, σε μια προσπάθεια να προτρέψουν όλο και περισσότερους να καταγγείλουν την όποια μορφή βίας ασκείται εις βάρος των ιδίων ή άλλων. Η βία αυτή δεν έχει πάντα την μορφή της σωματικής βίας. Αμέτρητες και καθημερινές είναι και οι περιπτώσεις λεκτικής βίας, καθώς και η ψυχολογική βία που ασκείται, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από τους θύτες, επάνω στα άτομα που υφίστανται την περιθωριοποίηση και τον «κανιβαλισμό των ανωτέρων όντων» στα σχολεία.

Δυστυχώς, όσο κι αν συγκινούν τα διαφημιστικά στην τηλεόραση, όσο κι αν μας εξοργίζουν τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας – είναι αναρίθμητα εκείνα που ΔΕΝ το βλέπουν αυτό το φώς – το πρόβλημα παραμένει και παραμένει κυρίως, επειδή ο εντυπωσιασμός που προκαλείται από το σποτάκι που παρακολουθούν γονείς, παιδιά και καθηγητές από το σπίτι, δεν αρκεί στο να οδηγήσει ένα θύμα ή έναν μάρτυρα τέτοιου περιστατικού στο να το καταθέσει και να το καταγγείλει. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν είναι ξεκάθαρο το τι επακολουθεί, ούτε για εκείνους που ασκούν την βία ούτε και για εκείνους που την υφίστανται.

Βλέπουμε να καλούνται κυρίως, τα παιδιά, οι μαθητές, να καταγγείλουν και να μιλήσουν ανοικτά για το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν. Όμως, οι αντίφαση έγκειται στο γεγονός πως όσοι το τολμούν, στοχοποιούνται εκ νέου και φυσικά βιώνουν μια απερίγραπτη απομόνωση στο σχολείο, αφού κανένας δεν τους μιλά έπειτα! Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, όσοι μίλησαν για όσα υπέφεραν ή γνώριζαν να υποφέρει κάποιος άλλος, αντιμετώπισαν χειρότερη συμπεριφορά. Είτε προσπάθησαν να πουν κάτι έστω εξ απαλών ονύχων, είτε μίλησαν πιο ανοικτά, δεν ένιωσαν να προστατεύονται, αντίθετα βρέθηκαν πιο εκτεθειμένοι από ποτέ, για να μην αναφερθώ σε τραγωδίες. Ποιος έχει ξεχάσει τον Άλεξ στην Βέροια; Ποιος δεν έχει ταυτιστεί με τον Βαγγέλη Γιακουμάκη στα Γιάννενα; Μάγκες και Νταήδες υπάρχουν παντού, αλλά για να τους αντιμετωπίσεις θα πρέπει να αποδειχθείς πιο σκληρός από αυτούς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα υιοθετήσεις την ίδια αισχρή και άνανδρη συμπεριφορά. Απλά, θα πρέπει να είσαι σκληρός στην θέσπιση της τιμωρίας που τους πρέπει.

Όταν υπάρχουν από την μια οι γονείς που τρέμουν για τα παιδιά τους μέχρι να επιστρέψουν από το σχολείο και λίγο ως πολύ φοβούνται να σπρώξουν το παιδί να μιλήσει στο σχολικό περιβάλλον για αυτό. Δικαίως βεβαίως, διότι ειδικά στις μικρές κοινωνίες, οι δημοφιλείς μαθητές αναπτύσσουν ιδιαίτερες σχέσεις συμπαθείας πολλές φορές και με τους καθηγητές τους, ώστε να γνωρίζουν ότι δεν θα τους επιπλήξουν καν. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα για αυτό. Ευχαρίστως να επανέλθω και με μια τέτοια έρευνα… Από την άλλη μεριά, οι καθηγητές που λένε: « Δεν τα ενισχύουμε αυτά τα περιστατικά με τιμωρίες. Θα ξεθυμάνουν από μόνα τους.» αλλά δυστυχώς, δεν ξεθυμαίνουν ποτέ, πώς να πάνε οι μάρτυρες και οι εμπλεκόμενοι να καταθέσουν για αυτά;

Όταν δεν έχει υπάρξει μια παραδειγματική τιμωρία σε εκείνους που οδηγούν εκατοντάδες παιδιά να επιστρέφουν σπίτι τους με κατακόκκινα μάτια από το κλάμα, με μηδενική διάθεση να πηγαίνουν σχολείο επειδή δεν αισθάνονται ασφαλή, με σημάδια στο σώμα αλλά κυρίως, στην ψυχούλα τους και με ισοπεδωμένη την πίστη τους στο θεσμό του σχολείου και του διδασκάλου, δεν θα αντιμετωπιστεί ποτέ, η σχολική βία!

Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν ακόμη μερικοί καθηγητές που προσπαθούν με νύχια και με δόντια να αποτρέψουν τέτοια συμβάντα. Υπάρχουν ακόμη καθηγητές που δεν διστάζουν να επέμβουν και να βοηθήσουν όσο και όπως μπορούν. Καθηγητές και δάσκαλοι που μπορούν να τους εμπιστεύονται μαθητές και γονείς. Παρόλα αυτά, ανατρεπτικός παράγοντας στην προσπάθειά τους αυτή, είναι η ίδια η νοοτροπία του τι είναι σχολική βία. Το παιδί στο διάστημα για να πάει σπίτι του μπορεί να αντιμετωπίσει από λεκτική ως και σωματική βία αλλά παρόλα αυτά, δεν θεωρείται σχολική η βία επειδή συντελείται εκτός των τειχών των σχολικών εγκαταστάσεων. Γελοιότητες! Είδαμε τι προβλέπεται και τι πράττει το σχολείο και τις φορές που υπάρχει περιστατικό βίας εντός των τειχών.

Μήπως είναι καιρός η πολιτεία να αποφασίσει να συνετίσει τους μικρούς νταήδες χτυπώντας τους εκεί που πονάνε; Μήπως θα πρέπει να σκεφτεί σοβαρά να άρει αποφάσεις όπως πολυήμερες, σχολικές εκδρομές όπου και θα είναι αδύνατον να τους ελέγξει; Μήπως θα πρέπει να καταγγέλλει δημόσια τα εξακριβωμένα περιστατικά βίας ώστε με τον φόβο του ισόβιου στιγματισμού ο, εν δυνάμει, Νταής να το ξανασκεφτεί; Μήπως να ασχοληθεί σοβαρά με τις ταραγμένες προσωπικότητες αυτών των παιδιών που επιτίθενται σε άλλα παιδιά; Ας μην ξεχνάμε πως όσα παιδιά ασκούν την βία είναι κυρίως θρασύδειλα. Αν κάποιος τους αντισταθεί σθεναρά και με περηφάνια δεν θα τολμήσουν να τον πειράξουν ξανά. Θα χάσουν το ενδιαφέρον τους. Γιατί η δύναμή τους είναι η αδυναμία των απέναντι.

Τα τελευταία χρόνια, τόσο πολιτειακοί και κοινωνικοί φορείς όσο και απλοί πολίτες, επώνυμοι και μη, ασχολούνται ενεργά με το θέμα της Σχολική Βίας, το λεγόμενο «bullying». Στην εκστρατεία ενημέρωσης αλλά και αντιμετώπισης του φαινομένου έχουν συνταχθεί, ευγενώς, άνθρωποι όλων των ηλικιών, από υπερήλικες έως μικρά παιδιά προσχολικής ηλικίας, σε μια προσπάθεια να προτρέψουν όλο και περισσότερους να καταγγείλουν την όποια μορφή βίας ασκείται εις βάρος των ιδίων ή άλλων. Η βία αυτή δεν έχει πάντα την μορφή της σωματικής βίας. Αμέτρητες και καθημερινές είναι και οι περιπτώσεις λεκτικής βίας, καθώς και η ψυχολογική βία που ασκείται, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια από τους θύτες, επάνω στα άτομα που υφίστανται την περιθωριοποίηση και τον «κανιβαλισμό των ανωτέρων όντων» στα σχολεία.

Θλιβερή διαπίστωση δυστυχώς, το γεγονός πως τα παιδιά που πέφτουν θύματα σχολικής βίας, είναι παιδιά ήπιου χαρακτήρα, με ευγενή χαρακτηριστικά, μεγαλωμένα με αρχές και σε περιβάλλον που αγαπά και σέβεται όλα τα πλάσματα και τις διαφορετικότητές τους. Δεν θα εμπλακούν σε καυγάδες, δεν θα λοιδορήσουν, δεν θα βωμολοχήσουν, δεν θα κάνουν τον άλλον να νιώσει άσχημα, γιατί νοιάζονται. Σε αντίθεση με τους «Νταήδες» που δεν νοιάζονται για τίποτε και προέρχονται κυρίως από περιβάλλοντα όπου βιώνουν συσσωρευμένη βία, χωρίς αυτό να αποτελεί νόμο. Υπάρχουν και απλά κακομαθημένα παιδιά που θεωρούν πως όλα τους ανήκουν και γαλουχούνται με την ψευδαίσθηση της σωματικής υπεροχής, ή της εξωτερικής ομορφιάς.

Σε αυτό το σημείο θέλω να προσθέσω άλλο ένα συγκλονιστικό στοιχείο των τελευταίων ερευνών και καταγεγραμμένων περιστατικών βίας στα σχολεία. Το γεγονός πως την σχολική βία πολύ συχνά την ασκούν κορίτσια και όχι αγόρια. Οι δημοφιλείς και όμορφες ενάντια στις λιγότερο δημοφιλείς και όμορφες. Θα επανέλθω και σε αυτό στο μέλλον… Μάλλον κάποιος δεν μπήκε ποτέ στο κόπο να τους διδάξει πως στην πραγματικότητα, η εσωτερική ομορφιά είναι εκείνη που αντικατοπτρίζεται στον απέναντι σου. Η εξωτερική ομορφιά και κάθε επιφανειακή τελειότητα αντικατοπτρίζεται στον καθρέφτη σου και μόνο!
Ψιλά γράμματα θα μου πείτε… Ίσως (;)
Αρνούμαι να το δεχθώ.
Όντας και η ίδια μητέρα γνωρίζω πολύ καλά τι λέω.
Το άρθρο αυτό τελειώνει εδώ. (Προς το Παρόν)

Το θέμα όμως παραμένει ανοικτό. Σας υπόσχομαι σύντομα να έχω συνέντευξη με πολιτειακό αντιπρόσωπο του γραφείου που ασχολείται με την Βία στα σχολεία και τότε θα πούμε ακόμη περισσότερα. Θερμή παράκληση στους γονείς που θα διαβάσουν το άρθρο όχι μόνο η κινητοποίησή τους αλλά και η κοινοποίησή του για να το διαβάσουν όλο και περισσότεροι! 

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση