Δημόσιος εξισωτισμός και Ιδιωτική Εκπαίδευση

Η εχθροπάθεια απέναντι στην αριστεία, την γνώση, τη πρόοδο, την επιτυχία τείνει να γίνει μια επάρατη εμμονή.

Τις τελευταίες ημέρες (τουλάχιστον για όσους βρίσκονται σε άμεση επαφή με την εν γένει πολιτική επικαιρότητα) στο πεδίο της εσωτερικής πολιτικής, μονοπωλεί το ενδιαφέρον της δημόσιας συζήτησης (περάν της αυτάρεσκης προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ περί φαινομένων διαπλοκής και διαβούλευσης για ζητήματα που άπτονται της δικαιοσύνης) το νομοσχέδιο που προωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ για την Παιδεία, το οποίο περιέχει μια σειρά από βαθμιαίες αλλαγές και τροποποιήσεις που σκοπούν στην αλλαγή του ρυθμιστικού πλαισίου στο οποίο υπάγονται τα Ιδιωτικά σχολεία.

Για όσους έχουν κοντόφθαλμη μνήμη σπεύδω να τους υπενθυμίσω δύο πράγματα. Αφενός, την προηγούμενη απόπειρα του ΣΥΡΙΖΑ επιβολής ΦΠΑ 23 % σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, και αφετέρου τον τρόπο εισαγωγής του συγκεκριμένου πανεπιστημίου στη Βουλή. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένος, στη προκειμένη περίπτωση αυτή η εισαγωγή δεν ήταν μόνο εκπρόθεσμη, αλλά καταπατούσε κατάφωρα και τον νόμιμο τρόπο εισαγωγής  ενός σχεδίου Νόμου που ορίζεται βάσει του Συντάγματος. Και για να μην μακρηγορώ με άκαιρες αναλύσεις, θυμηθείτε ότι οι συγκεκριμένες διατάξεις που προωθούνταν τότε, περιλαμβάνονταν σε ένα γενικότερο , αλλά καθόλα άσχετο με τη Παιδεία νομοσχέδιο, σχετικά με τις βόσκιμες γαίες. Αυτό να πρόκειται άραγε για νομοθετική αστοχία ή μήπως η κυβέρνηση μέσα σε όλα τα πταίσματα της, τώρα εξισώνει την εκπαίδευση με τα βοσκοτόπια ;

Και αφού λοιπόν η κυβέρνηση, δεν κατάφερε να υπονομεύσει την ποιότητα, την αξιοπιστία και το κύρος της εκπαίδευσης και της μόρφωσης που παρέχουν τα ιδιωτικά σχολεία, μέσω της θέσπισης του ΦΠΑ, αποφάσισε να το πράξει μέσω των νέων διατάξεων που επαναφέρουν την κρατική ρύθμιση σε τέτοιο βαθμό που να κάνουμε πλέον λόγο για ‘’δημοσιοποίηση’’ της ιδιωτικής εκπαίδευσης και ουσιαστική κατάργηση του θεμελιώδους δικαιώματος της ελεύθερης επιλογής.

Βρέθηκε λοιπόν ένας Υπουργός ο οποίος λειτουργώντας με ασύδοτη μονομέρεια, οδηγεί την ιδιωτική εκπαίδευση σε ουσιαστική συρρίκνωση, πνευματική παλινόρθωση και διοικητική απομόνωση, δεδομένου ότι η ευχέρεια στις επιλογές, στο τρόπο λειτουργίας και στη δομική οργάνωση που απολάμβαναν ως τώρα οι ιδιοκτήτες , φαίνονται ότι ‘’εκχωρούνται’’ εκβιαστικά στη δικαιοδοσία του Κράτους.

Και με αυτό τον τρόπο αποψιλώνεται και καταπατάται η ειδοποιός διαφορά , το διακριτικό γνώρισμα, ο εμφανής θύλακας και όχι ο αμυδρός στυλοβάτης της ιδιωτικής εκπαίδευσης, η δυνατότητα εξέλιξης , και συμπαρασύρει μαζί της και κάθε προοπτική ποιοτικής αναβάθμισης και πνευματικής προόδου.

Και αυτή η εξέλιξη εδράζεται στη προσφορά της αριστείας, μιας αξίας που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει (από)κηρύξει ως ανάλγητη, ως μίασμα, ως χολέρα και κάνει τα πάντα για να την εξοντώσει και να την εξολοθρεύσει πλήρως.

Άλλωστε θεμέλιος λίθος των ιδιωτικών σχολείων ήταν η αναζήτηση και η εύρεση της Αριστείας. Για αυτό και είχαν θεσπίσει αυστηρές προϋποθέσεις πρόσληψης καθηγητών έτσι ώστε εκείνοι που θα αναλάβουν το δύσκολο καθήκον της γνωστικής κατάρτισης και της εκπαιδευτικής επιμόρφωσης των νέων , να διαθέτουν τα καλύτερα δυνατά αντικειμενικά και επαγγελματικά προσόντα, πράγμα άλλωστε που μπορούσε να επιτευχθεί με τη συχνή και τη διαρκή αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Για αυτό και υιοθετούσαν πολιτικές που συμβάλλουν στην εξωστρέφεια των παιδιών, για αυτό και εφάρμοζαν προγράμματα νεανικής επιχειρηματικότητας, για αυτό και διέθεταν περαιτέρω ώρες  μαθησιακής ενίσχυσης . Για αυτό και διαμόρφωναν ένα περιβάλλον οικείο, ένα περιβάλλον που η σχέση μαθητή – καθηγητή είχε απεμπολήσει τα στεγανά του παρελθόντος. Ένα περιβάλλον στο οποίο το παιδί να μπορεί με την υποστήριξη του διδακτικού προσωπικού να αναπτύξει ελεύθερα τις δεξιότητες του σε οποιοδήποτε πεδίο και αν εντοπίζονταν. Κάθε αυτό τον τρόπο δεν απορρίπτεις , ούτε αναζητάς την Αριστεία μόνο στα πλαίσια του μαθήματος, κάθε άλλο κατευθύνεις το νέο στο τομέα που φαίνεται πως μπορεί να αριστεύσει, είτε είναι αυτός των τεχνών, είτε της μουσικής, είτε του αθλητισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως έχει αντίθετη γνώμη, καθώς άλλωστε κάτι τέτοιο του επιβάλλουν οι δογματικές του αγκυλώσεις και οι ιδεοληπτικές του πεποιθήσεις. Την κατακρήμνιση της Αριστείας και της απέχθειας προς οτιδήποτε ιδιωτικό, που δεν βρίσκεται υπό την εποπτεία του καθεστώτος, που έχει σκοπό να εγκαθιδρύσει

Ενδεικτικά , η κυβέρνηση βάσει του νομοσχεδίου που προωθεί , προσβλέπει:

1 .Να απαγορεύσει στα ιδιωτικά σχολεία να αξιοποιούν τις εγκαταστάσεις τους με οποιαδήποτε απογευματινή δραστηριότητα σχετική με τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα.

  1. Να απαγορεύσει οποιοδήποτε μάθημα πέραν του υποχρεωτικού κρατικού προγράμματος
  2. Να απαγορεύσει τη λειτουργία τμημάτων ξένων γλωσσών και φροντιστηριακών μαθημάτων
  3. Να απαγορεύσει την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού προσωπικού τους και την αντικατάσταση όσων κρίνονται ανεπαρκείς (πρόβλεψη που ευνοεί την ευδοκίμηση ενός καθεστώτος μερικής μονιμοποίησης των υπαλλήλων τους).

Με άλλα λόγια, τα ιδιωτικά σχολεία καθίστανται ως έρμαιο των διαθέσεων και των ορέξεων των συνδικαλιστικών οργάνων και των κρατικών επιτροπών αρμόδιων για την Παιδεία. Έτσι υπονομεύεται σκαιά το αυτεξούσιο και το αυτόβουλο, που είναι άλλωστε βασική αρχή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αναπόδραστο αποτέλεσμα είναι η ισοπέδωση κάθε καινοτόμου δράσης που διενεργούνταν εντός των ιδιωτικών σχολείων, η μείωση της ανταγωνιστικότητας και η καταδίκη τους στο τέλμα της μετριότητας.

Στην αντίπερα όχθη τώρα, των δημόσιων σχολείων, η πρώτη εικόνα που μπορεί να διακρίνει κανείς προσεγγίζοντας τα οπτικώς είναι η κακοποίηση τόσο του εσωτερικού, όσο και του εξωτερικού τους χώρου. Και όσο εμβαθύνουμε τόσο περισσότερες παθογένειες ανακύπτουν, τόσο περισσότεροι κλυδωνισμοί παρουσιάζονται. Έλλειμμα κινητικότητας και αξιολόγησης, απουσία στοιχειώδους επαγγελματικής κατάρτισης από τους καθηγητές, καλλιέργεια ενός κλίματος βίας, παρανομίας και αταξίας, εκφυλισμός του τρόπου εκμάθησης του γνωστικού αντικειμένου, αδράνεια, μηδαμινές προοπτικές εξέλιξης, σωρεία κενών στο επίπεδο του στελεχικού δυναμικού, υποχρηματοδότηση προγραμμάτων που προάγουν και στηρίζουν την καινοτομία, την αλληλεπίδραση και την ανάπτυξη σχέσεων με το χώρο του επιχειρείν.

Ομολογώ να πω, πως ένα αναφαίρετο και χρόνιο κεκτημένο της ελληνικής κοινωνίας και ευρύτερα μια παροχή που εντάσσεται στα πλαίσια του Κράτους Πρόνοιας είναι η Δημόσια & Δωρεάν παιδεία.

Αλλά στην κατάσταση που έχει περιέλθει σήμερα δεν προσφέρει τίποτα στην κοινωνία, παρά μόνο ορδές από ημιμαθείς , αγράμματους και καταδικασμένους στην αποτυχία νέους. Δεν προσφέρει κανένα θέλγητρο ουσιαστικής μόρφωσης, ούτε επίσης και κάποιο εχέγγυο ότι όσα αντλήσει ο μαθητής στη πορεία των σχολικών του χρόνων, θα τον καταξιώσουν επαγγελματικά. Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε κυνικό σκεφτείτε ότι η αδυναμία του Δημόσιου Σχολείου να προετοιμάσει επαρκώς τους μαθητές για τις Πανελλήνιες, καλύπτεται πάλι από την ιδιωτική δραστηριότητα. Έχει σταματήσει χρόνια τώρα να παράγει υγιώς σκεπτόμενος νέους, μιας και οι περισσότεροι από αυτούς εμποτίζονται με δόγμα και φανατισμό ήδη από τα σχολικά τους χρόνια. Έπαψε να διδάσκει την σημαντικότερη έννοια, αυτή της αριστείας, ακόμα χειρότερα την διαστρέβλωσε.

Που πήγε η αυθεντία του δασκάλου, που χάθηκε ο σεβασμός του μαθητή απέναντι στο σχολικό χώρο. Όλα θεωρήθηκαν τετριμμένα στην εποχή που κάλπαζε η άκρατη ελευθεριότητα, και η αλλοίωση μια σειράς αξιών και αρχών, που διείπαν για χρόνια τους σχολικούς χώρους.   

Η λύση δεν είναι και άλλοι εθνικοί διάλογοι, ούτε και η αναδιαμόρφωση της δημόσιας παιδείας, αλλά η κατάργηση της. Όσο και αν πασχίζουν κάποιοι να μας καταδείξουν το αντίθετο, προτάσσοντας μια σειρά από αστήρικτα γεγονότα και ασυνάρτητες παραμέτρους, θέλοντας να συσκοτίσουν το ζήτημα και κατακλύσουν τη σκέψη μας με τοξικότητα, η αλήθεια είναι πως η δημόσια παιδεία , κοστίζει.

Όμως εκεί που θα πρέπει να εστιάσουμε είναι στην ύπαρξη συγκρισιμότητας . Υποτίθεται ότι αυτά που πληρώνεις σε φόρους , σου επιστρέφονται με την μορφή κοινωνικών παροχών. Κάθε φορά φυσικά θα πρέπει να ελέγχουμε όχι μόνο τη προσφερόμενη παροχή, αλλά και το ποιόν της παροχής.

Τι θέλω να πω. Η χώρα μας αυτή τη στιγμή στην επιστροφή φόρου κυμαίνεται περίπου σε ένα 45% - 55%, σε σχέση με τη 1η Δανία που βρίσκεται στο 95%, αλλά αν εξετάσουμε την ποιότητα των κοινωνικών παροχών, συγκριτικά με τους φόρους που εισφέρει κανείς στο κράτος, θα πέσουμε πάνω σε μια πρωτοφανή δυσαναλογία.

Είναι δηλαδή κανείς ευχαριστημένος με το δημόσιο σχολείο από πλευράς προσφερόμενων παροχών, παρεχόμενων ποιοτικών υπηρεσιών και κινήτρων, έτσι ώστε να δικαιολογούνται ως ένα σημείο οι αυξημένες φορολογικές υποχρεώσεις που έχουν επιβληθεί πλέον στις περισσότερες ελληνικές οικογένειες. Διαψεύδεται λοιπόν όποιος νομίζει πως η δημόσια παιδεία δεν κοστίζει. Κοστίζει και μάλιστα ακριβότερα.

Γνωρίζω πως μια τέτοια προοπτική όχι μόνο θα προκαλέσει νομικά και ιδεολογικά προσκόμματα, αλλά οι τριγμοί και οι οιμωγές θα είναι τέτοιες που οποιαδήποτε τέτοια απόπειρα θα καταστεί εξ αρχής ανέφικτη και θα προσκρούσει σε βαθιά ριζωμένες στρεβλώσεις. Πριν σπεύσετε να με χαρακτηρίσετε ανάλγητο, νεοφιλελεύθερο ή κυνικό θα ήθελα να σας παραθέσω επακριβώς το σκεπτικό μου.

Να καθιερωθεί ένα σύστημα που θα ακολουθεί μόνο την τάση της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Θεωρώ πως η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο στις αρχές του φιλελεύθερου εκπαιδευτικού προσανατολισμού των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, να καθιερωθεί ένα σύστημα που θα ακολουθεί μόνο την τάση της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Ουσιαστικά αυτό θα επέλθει με τη θέσπιση ενός συγκεκριμένου ποσού που πρέπει να καταβάλετε για την φοίτηση των μαθητών σε κάθε σχολείο. Η γενική χάραξη εκπαιδευτικής πολιτικής , όπως και ο άμεσος έλεγχος της εκπαίδευσης θα παραμείνει υπό την εποπτεία του κράτους και της κυβέρνησης, η οποία ωστόσο θα έχει μόνο εποπτικό και όχι παρεμβατικό ρόλο. Δηλαδή, θα θέτει εκείνη τα ακρότατα όρια (κατώτερο –ανώτατο) σχετικά με το καταβαλλόμενο τίμημα , θα συνεισφέρει ένα προκαθορισμένο μέρος του κρατικού προϋπολογισμού στα σχολεία το οποίο σε καμία περίπτωση δεν θα μπορεί να υπερβαίνει το παραγόμενο ΑΕΠ από τα σχολεία ( εισφορές, φόροι, καθαρά έσοδα) και θα παραμείνουν υπό την δικαιοδοσία της ζητήματα διοικητικής φύσεως. Έτσι τα σχολεία απαλλαγμένα από τον κρατικό εναγκαλισμό θα ορίζουν τα ίδια τα κριτήρια εισαγωγής των μαθητών, και θα κατοχυρώσουν ουσιαστικά την διοικητική τους αυτοτέλεια και οικονομική ανεξαρτησία , αναζητώντας πρόσθετες πηγές εσόδων και τάσσοντας αυστηρούς περιορισμούς στις προσλήψεις , καθιστώντας την αξιολόγηση όχι μόνο υποχρεωτική, αλλά και διαρκής.

Αυτό το μέτρο φυσικά θα πρέπει να έχει ισόρροπη εφαρμογή. Θα πρέπει δηλαδή να θεσπισθεί ένα εξισορροπητικό αντίβαρο, έτσι ώστε να διασφαλίσουμε ότι τα ιδιωτικά σχολεία δεν θα ένα πεδίο ευνοϊκής μεταχείρισης , ούτε ότι θα επικρατήσει η αχαλίνωτη λογική των ιδιωτικών συμφερόντων. Ο θεσμός αυτός αποτελεί την πεμπτουσία της αριστείας. Και είναι ο θεσμός της υποτροφίας. Ένας θεσμός ο οποίος λαμβάνει υπόψη την οικονομική ανέχεια, την κοινωνική προέλευση , δίνοντας την ευκαιρία σε νέους να αναπτύξουν σε ένα περιβάλλον υγιές, και ένα εμπεδωμένο κλίμα ίσων ευκαιριών να αναπτύξουν την ατομική τους αξιοσύνη.

Φυσικά αυτό θα πρέπει να συνοδευτεί και από μια κλιμακωτή μείωση των πρόσθετων φορολογικών επιβαρύνσεων, ώστε μια οικογένεια να μπορεί να καλύψει το κόστος των διδάκτρων. Σκεφτείτε την επιβολή ενός λελογισμένου φόρου εισοδήματος ή την αποσύνδεση του φόρου πολυτελείας από την επιλογή κάποιων οικογενειών να αποστέλλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία.

Κάτω από οικονομικά αντίξοες και φορολογικώς ασφυκτικές συνθήκες, πολλές οικογένειες σήμερα προσφεύγουν στη λύση των φροντιστηρίων, για να καλύψουν την ανεπάρκεια και τις ελλείψεις της δημόσιας παιδείας.

Η εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου θα ωφελήσει μακροπρόθεσμα και τον διοικητικό μηχανισμό. Δεν είναι μόνο τα ενδεχόμενα κέρδη που μπορούν να αντληθούν από την θέσπιση ενός αυστηρού φορολογικού πλαισίου για όλα τα ιδιωτικά σχολεία, είναι πολύ περισσότερο η μείωση του κόστους και η περιστολή των δαπανών για την συντήρηση της δημόσιας παιδείας. Είναι η αποσυμφόρηση της απασχόλησης, η οποία σήμερα με την απουσία αξιολόγησης και την παγιωμένη στασιμότητα των εργαζομένων καθηγητών και δασκάλων, έχει περιέλθει σε μια προβληματική και μη αναστρέψιμη κατάσταση.

Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση λόγω της διαχειριστικής της ανεπάρκειας και της παροιμιώδους ανευθυνότητας της, δεν έχει καταρτίσει κανένα κατάλογο προσοντολογίου των απασχολούμενων στη Δημόσια Εκπαίδευση, ούτε πολύ περισσότερο δεν έχει καταγράψει και απαριθμήσει το συνολικό αριθμό των εργαζομένων, των επιόρκων, των μεταταγμένων και αποσπασμένων υπαλλήλων. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται και από την κακοδιαχείριση των χορηγηθέντων και εκταμιευόμενων κονδυλίων από το πρόγραμμα ΕΣΠΑ, για την κάλυψη κενών θέσεων εργασίας. Η κυβέρνηση επέδειξε μια απαράδεκτη στάση, αδυνατώντας να απορροφήσει και να κατανείμει ορθά τα παρεχόμενα κονδύλια. Αντί να προχωρήσει σε αξιολόγηση, καταγραφή και έπειτα στοχευμένη πρόσληψη προσωπικού, το 80% των κονδυλίων, κατασπαταλήθηκαν σε αδιαφανείς προσλήψεις αναπληρωτών και αναδρομικής αποκατάστασης επιτυχόντων του ΑΣΕΠ το 1998.

Ίσως η προσπάθεια που κάνω να σας μεταφέρω κάποια πράγματα, εκφέροντας τις συγκεκριμένες απόψεις, ως απόρροια ιδεολογικής συνείδησης και προσωπικής έρευνας, να συμπυκνώνεται απλούστερα στην ακόλουθη φράση του Ελευθέριου Βενιζέλου:

‘’  Εις τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια γίνεται δυνατόν όπως παραγματοποιώνται αι μεγαλύτεραι και επιτυχέστεραι καινοτομίαι : διότι τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, τελούντα απλώς υπό την εποπτείαν του Κράτους και συμμορφούμενα μόνον προς τας γενικάς κατευθύνσεις του, έχουν την ελευθερίαν, της οποίας στερούνται τα δημόσια, και δια τούτο δύνανται να επιτελέσουν μεγαλυτέρας προόδους.’’

Προσωπικός επίλογος

Μου λείπει η παλιά Αριστερά της ΚΝΕ που προέτασσε το σύνθημα : '' Πρώτοι στα γράμματα, πρώτοι και στους αγώνες''

Η Αριστερά που ανέπτυσσε την κοινωνική της δυναμική με αγνότητα, με στράτευση στις αρχές της αξιοκρατίας και της διαφάνειας, με την πιστή υπηρέτηση των αρχών και των αξιών της.

Η Αριστερά του Μίσσιου, του Κατσαρού, του Αναγνωστάκη, η Αριστερά του Κύρκου..

Η σύγχρονη μετεξέλιξη της πρόκειται για έναν ιδεολογικό απολίθωμα, που διαστρέβλωσε το ΠΑΣΟΚ, και εξόντωσε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η εχθροπάθεια απέναντι στην αριστεία, την γνώση, τη πρόοδο, την επιτυχία τείνει να γίνει μια επάρατη εμμονή και αυτό γιατί ανέκαθεν η από τη Δικτατορία και έπειτα, η Αριστερά ταυτίστηκε με έναν άκοπο βίο και έναν παρασιτικό πλουτισμό.

Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση