Η ολυμπιονίκης Κλέλια Πανταζή (συνέντευξη με ένα κορίτσι μάλαμα)!

Φτιαγμένη από εκείνη την στόφα που γεννά τους ανθρώπους που επιτυγχάνουν σπουδαίους και τρανούς στόχους, μα που δεν επαίρονται ποτέ και συνεχίζουν να πορεύονται ταπεινά.
Δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις καλά την Κλέλια. Αρκεί να έχεις μιλήσει μαζί της για λίγο και το αντιλαμβάνεσαι αμέσως. Πρόκειται για ένα κορίτσι μάλαμα! Φτιαγμένη από εκείνη την στόφα που γεννά τους ανθρώπους που επιτυγχάνουν σπουδαίους και τρανούς στόχους, μα που δεν επαίρονται ποτέ και συνεχίζουν να πορεύονται ταπεινά . Κορυφαία αθλήτρια της Ρυθμικής Γυμναστικής, το κορίτσι που μαζί με τις συναθλήτριές της έκαναν περήφανους τους Έλληνες ανά τον κόσμο.

Η Κλέλια (Χαρίκλεια) Πανταζή είναι Ελληνίδα πρωταθλήτρια και Ολυμπιονίκης του ανσάμπλ (Ρυθμικής γυμναστικής) στο Sydney (2000). Έχει βραβευτεί με ένα Ολυμπιακό μετάλλιο, τρία Παγκόσμια και πέντε χάλκινα. Γεννήθηκε το 1985. Οι πρώτες της μεγάλες διακρίσεις σε παγκόσμιο επίπεδο ήρθαν το 2002, όταν κατέκτησε τρία μετάλλια στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς. Συγκεκριμένα, πρώτευσε στα τρία σχοινάκια – δύο μπάλες και κατέκτησε ένα χρυσό μετάλλιο, ενώ κέρδισε και από ένα χάλκινο μετάλλιο στις κορδέλες και στο σύνθετο ομαδικό, στην ίδια διοργάνωση. Το 2000 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, η Πανταζή προκρίθηκε στον τελικό του ανσάμπλ, μαζί με τις υπόλοιπες αθλήτριες της εθνικής Ελλάδας (Ειρήνη Αϊνδηλή, Εύα Χριστοδούλου, Μαρία Γεωργάτου, Χαρά Καρυάμη, και Άννα Πολλάτου). Τότε, η Κλέλια Πανταζή, έγινε η νεότερη σε ηλικία Ελληνίδα Ολυμπιονίκης όλων των εποχών, καθώς τη χρονιά εκείνη ήταν μόλις 15 ετών.

Δεν είναι οι περγαμηνές της όμως, είναι η ιδιοσυγκρασία της εκείνο που της αποδίδει τον χαρακτηρισμό «κορίτσι μάλαμα». Άνθρωπος μεγάλης πειθαρχίας, δίχως να χάνει στιγμή το πάθος της για την ζωή και την δράση, όπως θα διαπιστώσετε από την συνέντευξη. Σπάνιος χαρακτήρας, που φέρει την σφραγίδα της ρίζας εκείνης, που δυναμώνει τις αρχές με τις οποίες γαλουχείται κάποιος και ενισχύει τις φυσικές του άμυνες και θετικές σκέψεις. Βαθιά κατασταλαγμένο πνεύμα στις επιθυμίες και τις προθέσεις, η Κλέλια Πανταζή είναι η κόρη που θα θέλατε να έχετε, η φίλη και γιατί όχι, η αγαπημένη. Δεν είναι μόνο όμορφη εξωτερικά. Κυρίως, είναι πανέμορφη εσωτερικά. Και αυτό, είναι ένα άλλο μετάλλιο που κέρδισε η Κλέλια, το χρυσό μετάλλιο της ζωής!

Α.Τ. – - Κλέλια, είσαι ένα πρόσωπο από τα πλέον αγαπητά σε όλους. Όπως πολλοί άλλοι ολυμπιονίκες και παγκόσμιοι πρωταθλητές, αντιπροσωπεύεις την εθνική υπερηφάνεια, την δύναμη, την πίστη, την επιμονή σε ένα στόχο και την υπομονή για να επιτευχθεί. Πόσο όλα αυτά που εμείς θαυμάζουμε, ήταν εύκολα για σένα;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ – Πρώτα από όλα, χαίρομαι πολύ που αισθάνεστε έτσι για μένα. Εγώ είναι κάτι που δεν έχω συνειδητοποιήσει, γιατί ζω απλά και δεν έχω καταλάβει το μέγεθος των πραγμάτων που έχω κάνει. Σε αυτό ευχαριστώ τους γονείς μου που μου έμαθαν να πατάω στο έδαφος και πως να μην καβαλήσω καλάμι. Το πώς το καταφέρνεις αυτό; Πάρα πολύ δύσκολα και θέλεις να έχεις ανθρώπους δίπλα σου να σε κρατάνε και να σε συμβουλεύουν σωστά. Και από εκεί και πέρα εσύ ο ίδιος να έχεις τα μυαλά σου μέσα στο κεφάλι σου και όχι έξω από αυτό.

Α.Τ. – - Ξεκίνα από την αρχή. Πόσο χρονών ήσουν όταν κατάλαβες πρώτη φορά πως θέλεις να γίνεις πρωταθλήτρια; Το ήξερες ; το είχες ως στόχο; Η απλά ξεκίνησες και είπες όπου βγει;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Νομίζω πως περπάτησα πρώτα μέσα στα γήπεδα και τα ταπί της ρυθμικής, γιατί η μαμά μου είναι κριτής της ρυθμικής γυμναστικής και με πήγαινε σε αγώνες. Όμως, επειδή ήξερε ότι το άθλημα είναι δύσκολο και απαιτητικό, δεν ήθελε να βάλει ούτε εμένα ούτε την αδελφή μου στην διαδικασία να κάνουμε ρυθμική. Εγώ από την άλλη, αγάπησα το άθλημα από πάρα πολύ μικρή. Λάτρευα το άθλημα και έκλαιγα κάθε βράδυ, για να με βάλουν να ξεκινήσω έστω, ρυθμική. Το μόνο που σκεφτόμουν βέβαια τότε, ήταν: « κι εγώ θέλω να έχω κορμάκια με στρας πάνω, να γυαλίζουνε, να κάνω τα μαλλιά μου κότσο, να με βάφουνε, να χορεύω, να με χειροκροτήσει ο κόσμος…» Νομίζω πως αφού μπήκα στην ρυθμική, στην ηλικία των δώδεκα περίπου, έχοντας πια δουλέψει αρκετά και κάνοντας επιπλέον προσωπικές προπονήσεις με τον πατέρα μου, ο οποίος είναι γυμναστής και μου έκανε ενδυνάμωση επειδή είχα μείνει πίσω, κατάλαβα ότι είχα γίνει καλή και είχα πιστέψει στον εαυτό μου. Τότε είπα: « Ναι τώρα θέλω να προσπαθήσω. Θέλω να κερδίσω! Έχω προσπαθήσει πολύ και θέλω να τα καταφέρω!»

Α.Τ. – Πως το διαχειρίζεσαι όλο αυτό Κλέλια; Πως διατηρείς την σεμνότητα , το χαμηλό προφίλ, την ταπεινότητα, όταν είσαι τόσο νέος και ταυτόχρονα τόσο δημοφιλής και επιτυχημένος; Πως ισορροπείς στο τεντωμένο σκοινί αυτό που από την μια μεριά επάνω του πρέπει να γίνεσαι καλύτερη κάθε φορά και κάτω από αυτό, να έχεις μια απόλυτα φυσιολογική ζωή;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Όπως προανέφερα, είχα πάντα δίπλα μου την οικογένειά μου. Οι γονείς μου δεν με άφησαν στιγμή. Ακόμη και τις στιγμές που πήγα να ξεφύγω με μάζεψαν. Μου μάζεψαν τα μυαλά. Με συνέτισαν. Υπήρξαν στιγμές που πήγα να σπάσω να τα παρατήσω. Όταν ένιωσα πως κουράστηκα από το άθλημα, εκεί με ζόρισαν οι γονείς μου και μου είπαν «θα το μετανιώνεις σε όλη σου την ζωή. Έχεις ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα μπροστά σου και αν τα παρατήσεις τώρα θα χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο κάποτε. Θα μας το χτυπάς και εμάς ότι δεν σε πιέσαμε όταν έπρεπε.» Σου λέω τώρα στο περίπου πώς μου μίλησαν τότε…
Όσον αφορά στην σεμνότητα σίγουρα έχει να κάνει και με τις αρχές σου, μα επιπλέον, επειδή έχω ένα ωράριο πολύ δύσκολο, με την υπηρεσία στο Πολεμικό Ναυτικό και την ενασχόληση μου με την προπονητική στον Φιλαθλητικό Σύλλογο Καλλιθέας όπου είμαι Σύμβουλος, δεν έχω και πολύ χρόνο για να σκεφτώ και να καταλάβω τα γύρω - γύρω. Ακόμη και τον περασμένο χρόνο που συμμετείχα στο παιχνίδι «Dancing with the Stars» που ήρθα κοντύτερα στον κόσμο, ακόμη και σε εκείνους που ίσως δεν παρακολουθούν αθλητικά δρώμενα, πάλι δεν κατάλαβα τι γινόταν έξω. Ο χρόνος μου είναι τόσο γεμάτος που δεν μου άφησε περιθώρια να ασχοληθώ με το ντόρο αν θες. Όπως δεν καταλάβαινα και στους Ολυμπιακούς, ήμουν πάρα πολύ μικρή, απλά ζούσα το όνειρό μου και ο ντόρος δεν με άγγιζε.

Α.Τ. – - Σε απολαύσαμε στο «Dancing with the Stars» και πρέπει να σου πω πολλά παιδιά που δεν μπορούσαν λόγω ηλικίας να σε γνωρίζουν ως αθλήτρια, έμαθαν για σένα και ταυτόχρονα εμπνεύστηκαν από την ποιότητα που είχε ο χορός σου και προσπάθησαν να σου μοιάσουν και σε αυτό! Όχι μόνο λοιπόν ενέπνευσες αθλητικά αλλά και χορευτικά! Πως βίωσες την εμπειρία; πως ένιωσες όταν χόρευες και τι μπορεί να διδάξει ο χορός;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Ένας από τους λόγους που με έκανε να πω το μεγάλο ναι για ένα τέτοιο σόου, ήταν αυτός. Εκτός από τον πρωταρχικό λόγο, του φιλανθρωπικού χαρακτήρα του παιχνιδιού για το «MAKE A WISH», ήταν ότι θα ακουγόταν έντονα το άθλημα της ρυθμικής γυμναστικής. Γιατί έχουν περάσει 15 χρόνια από το Ολυμπιακό μετάλλιο, 13 από το τελευταίο παγκόσμιο μετάλλιο που πήραμε, οπότε πολλά παιδιά που παρακολουθούσαν το σόου ήταν αγέννητα. Σκέφτηκα πως επειδή εκ των πραγμάτων τα αθλήματα που προβάλλονται περισσότερο στην Ελλάδα είναι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, τα υπόλοιπα έχουν πολύ μικρότερη μερίδα στην προβολή, οπότε θα ήταν μια καλή ευκαιρία να ακουστεί το άθλημα μας και να το αγαπήσουν αγόρια και κορίτσια. Κάτι το οποίο έγινε, αφού το τελευταίο χρόνο το άθλημα της ρυθμικής έχει μια άνθιση. Λαμβάνω καθημερινά μηνύματα από πολλές πόλεις της Ελλάδας Σπάρτη, Σκύρο, από παντού… με κοριτσάκια που χορεύουν ή κάνουν σπαγγάτο και μου γράφουν για παράδειγμα «ξεκίνησα αργά, είμαι δέκα χρονών αλλά ξέρω πως αν το προσπαθήσω και δουλέψω σκληρά, μπορώ να τα καταφέρω!» Ή άλλα μηνύματα γράφουν ότι τους έδωσα κίνητρο να ασχοληθούν … Συγκινούμαι πραγματικά, είναι βράδια που κάθομαι στο σπίτι μου και βουρκώνω…
Όσον αφορά στο πως το βίωσα όλο αυτό, το Σόου ήταν μια καταπληκτική εμπειρία για μένα. Ένα μεγάλο κομμάτι της επιτυχίας το χρωστάω στον Παρτενέρ μου τον Παύλο Μανογιαννάκη που είναι εξαιρετικός. Η όλη παραγωγή ήταν μια απίστευτα οργανωμένη παραγωγή και όλα κυλούσαν νεράκι… Τώρα, εγώ από την φύση μου είμαι πολύ πειθαρχημένη και η αθλητική μου πείρα με έκανε να κάνω 10 ώρες πρόβες ακόμη και για δυο χορογραφίες, προς το τέλος του σόου που είχαμε ας πούμε δύο χορογραφίες. Ο Παύλος περίμενε από εμένα να του πω φτάνει κουράστηκα. Πέρυσι δεν κοιμόμουν σχεδόν, όλα αυτά επειδή ήθελα και θέλαμε να είμαστε καλύτεροι κάθε βδομάδα. Όλα αυτά επειδή μετά την χορογραφία με το κρεβάτι, ο κόσμος περίμενε όλο και περισσότερα πράγματα, αφού είχαμε ανεβάσει πολύ ψηλά τον πήχη. Από την άλλη μεριά, εμένα το «Dancing with the Stars» μου έμαθε χορούς. Μου έδωσε την ευκαιρία να μάθω διαφορετική στάση σώματος, κάτι το οποίο με δυσκόλεψε πολύ οφείλω να πω. Όμως αυτό με βοήθησε να βρίσκω χορευτικά βήματα, γιατί τώρα πια όταν ακούω ένα κομμάτι αντιλαμβάνομαι τι είδους χορός είναι, σάμπα, Κουίκ στεπ, ή ρούμπα και έτσι βγάζω την χορογραφία για το αθλητικό μέρος πολύ πιο εύκολα.

Α.Τ. – - Δυστυχώς τα τελευταία δέκα χρόνια γινόμαστε μάρτυρες των τραγικών συνεπειών του «bullying», με πιο τρανταχτά περιστατικά εκείνα του Άλεξ από την Βέροια και πρόσφατα του Βαγγέλη Γιακουμάκη. Εσύ, είχες ποτέ ανάλογη εμπειρία και τι μπορείς να πεις στα παιδιά αλλά και στους γονείς, που θα διαβάσουν αυτή την συνέντευξη σχετικά με το φαινόμενο του εκφοβισμού εντός και εκτός σχολείων; Προσωπικά πιστεύω πως δεν περιορίζονται τα φαινόμενα μόνο στους αδύναμους και τους ευαίσθητους, έχει επεκταθεί και πέρα από αυτό…|

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Ισχύει. Ναι έχω υπάρξει θύμα εκφοβισμού όχι όταν ήμουν στο σχολείο. Συνέβη όταν υπήρξα αθλήτρια. Με την έννοια ότι αισθανόμουν πάρα πολύ μόνη και προσπαθούσα να ενταχθώ σε μια ομάδα που ξέρεις, ήταν λίγο μεγαλύτερες, που έπρεπε να ακολουθήσω κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές ίσως, για να ενταχθώ, αλλά στάθηκα πολύ δυνατή. Είχα το στόχο μου και δεν ήμουν διατεθειμένη να δείξω αδυναμία. Δεν επιθυμούσα να δώσω την ικανοποίηση σε κανέναν ότι είχα ενοχληθεί ή πληγωθεί. Αυτή μου η στάση εκτιμήθηκε εκ των υστέρων και είμαι σε θέση να το γνωρίζω αυτό, επειδή συζητήθηκε. Άλλωστε η όποια συνθήκη εκείνης της εποχής έχει παρέλθει και οι σχέσεις έχουν αποκατασταθεί πλήρως και δεν τίθεται κανένα θέμα σήμερα. Απλά το αναφέρω για να δείξω πως όντως υπάρχει παντού και με πολλούς μορφές, άλλοτε σκληρότερες, δυστυχώς, άλλοτε ηπιότερες όπως στην περίπτωσή μου, αλλά είναι στο χέρι μας, στον χαρακτήρα μας και στην καλή μας σχέση με τον εαυτό μας και την οικογένειά μας να το αντιπαρέλθουμε.

Α.Τ. - Σαν χαρακτήρας πως είσαι; Με την αδικία πως αντιδράς; Σου έχει συμβεί να εκραγείς από αγανάκτηση, ακόμη και αν αφορούσε κάποιον άλλον και όχι εσένα;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Είναι ότι χειρότερο μπορεί να μου συμβεί. Ειδικά με ανθρώπους που αγαπώ όπως η αδελφή μου ας πούμε. Εγώ μπορώ να σε αντικρούσω με επιχειρήματα αλλά όταν βλέπω ότι δεν καταλαβαίνεις και επιμένεις να με αδικείς ή να αδικείς γενικά, ναι τρελαίνομαι. Προσπαθώ να είμαι πολύ δίκαιη και η αδικία σε οποιαδήποτε μορφή με ενοχλεί και με θυμώνει.

Α.Τ.- – Υπήρξε περίοδος στην ζωή σου που αισθάνθηκες απελπισμένη η απογοητευμένη τόσο ώστε να κάνεις δραματικές αλλαγές; Και γενικά, πως συμβουλεύεις εφήβους που ίσως, περνούν αμφίβολες περιόδους ή περιόδους αναζήτησης προσωπικής, αμφισβήτησης από το περιβάλλον τους, ή ακόμη και έλλειψης προσοχής από τους οικείους τους;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Σίγουρα έχω περάσει πολύ δύσκολες στιγμές. Στην αρχή κλείνομαι στον εαυτό μου. Ξαπλώνω κοιτώ το ταβάνι και σκέπτομαι. Σκέπτομαι πως μπορεί να διορθωθεί κάτι και πως θα αλλάξει κάτι που δεν μου αρέσει. Πολλές φορές παίρνω το αμάξι και πάω στην θάλασσα ως τα λιμανάκια της Βάρκιζας και αρχίζω να πετάω πετρούλες ουρλιάζοντας στην θάλασσα να ξεθυμάνω! Η επόμενη φάση είναι να αρχίσω να το συζητώ. Δηλαδή με δικούς μου ανθρώπους και φίλους, για παράδειγμα, έχω δυο φίλες που εμπιστεύομαι απόλυτα και είναι κολλητές μου και φυσικά την οικογένειά μου. Οπότε, όποιος αντιμετωπίζει κάτι πολύ σοβαρό θα πρέπει να στραφεί στους πολύ δικούς του ανθρώπους.

Α.Τ. – Πες μου τρία πράγματα που σε ηρεμούν και σε βοηθούν όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδα και τρείς ευχές που θα ήθελες να γίνουν πραγματικότητα , είτε αφορούν εσένα είτε άλλους, ή τον κόσμο γενικότερα.

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Με ηρεμεί πολύ η θάλασσα όπως σου είπα και πριν. Με ηρεμεί να παρακολουθήσω κάτι ενδιαφέρον , μια ταινία ίσως ή μια σειρά. Άλλοτε βάζω μουσική και χορεύω και κάνω και δουλειές ταυτόχρονα! Μερικοί φίλοι που θα έρθουν να κάτσουμε και να παίξουμε επιτραπέζια, για παράδειγμα. Ή όταν υπάρχει μια σχέση σε ηρεμεί απλά να είσαι αγκαλιά με κάποιον και να μην μιλάς ίσως, απλά να νιώθεις ζεστά και όμορφα. Να νιώθεις την ασφάλεια και την αγάπη. Ελπίζω να το ξανανιώσω αυτό και είναι η πρώτη από τις ευχές μου. Να βρεθεί ο άντρας αυτός, ο κατάλληλος σύντροφος, για την ζωή μου. Η άλλη ευχή μου είναι να είναι όλοι οι δικοί μου καλά. Δεν φοβάμαι για μένα αλλά για τους δικούς μου ανθρώπους. Δεν νομίζω να άντεχα την απώλεια άλλου δικού μου ανθρώπου. Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο θα με τσάκιζε. Και μια τρίτη ευχή που έχω, είναι για όλους τους Έλληνες και την Ελλάδα μας, να βγει από τα αδιέξοδα και να καταφέρει να σταθεί όρθια και εμείς να ξεπεράσουμε την κρίση και να ξημερώσει μια μέρα διαφορετική και καλύτερη για όλους. Αυτά εύχομαι.
.
Α.Τ. – – Κλέλια, που βρίσκεται η Ρυθμική Γυμναστική σήμερα στην Ελλάδα; Πως επιβιώνουν οι αθλητές; Πως βοηθούνται; Υπάρχουν πράγματα που θα μπορούσε να κάνει η Πολιτεία και δεν τα έχει «σκεφτεί» ακόμη;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Με όλη αυτή την κρίση η πολιτεία είναι απούσα. Η πολιτεία είναι η τελευταία που θα προσφέρει οικονομικά. Μόνο οι αθλητές από μόνοι τους και οι προπονητές αν βρουν κάποιον χορηγό, που και αυτό είναι δύσκολο πια με την κρίση. Το κράτος δεν δίνει χρήματα και μόνο το πόσο ο ίδιος ο αθλητής το θέλει, θα μετρήσει για να τον πάει παραπέρα. Όπως θυμάμαι εγώ, εμείς στην ομάδα που προσπαθούσαμε. Εμένα δεν με ένοιαξε πότε, ούτε και είχα σκεφτεί τον οικονομικό παράγοντα. Ξέρεις, ήθελα να έχω το εθνόσημο στο στήθος. Τα παιδιά σήμερα παλεύουν έτσι, για την σημαία, για το εθνόσημο για την πίστη τους στο ιδανικό του αθλητισμού. «Για την Ελλάδα ρε γαμώτο!»

A.T. – - Τι κάνεις αυτή την περίοδο; Σου λείπουν οι αγώνες;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Δεν μου λείπουν με την έννοια ότι δεν βρίσκομαι στους αγώνες γιατί ως τεχνική σύμβουλος έχω συνέχεια συμμετοχή με τα παιδιά σε αγώνες. Σαν αθλήτρια μου λείπει αυτό, το να μπω στο ταπί και να τα δώσω όλα, η αίσθηση της συμμετοχής της παρουσίασης του προγράμματος. Αλλά η αγωνία, η προσπάθεια, οι δυσκολίες όχι δεν μου λείπουν.

Α.Τ. – - Πως φαντάζεσαι την ζωή σου σε δέκα χρόνια; Έχεις συγκεκριμένα σχέδια;

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Θέλω να κάνω οικογένεια. Με φαντάζομαι να έχω παιδιά οπωσδήποτε. Με φαντάζομαι μαμά. Σε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια, επειδή έχω μεγαλώσει σε μια αγαπημένη οικογένεια, το διαζύγιο για μένα δεν υπάρχει, με φαντάζομαι σε μια όμορφη και ζεστή οικογένεια.

Α.Τ. – Για το τέλος θα ήθελα να μοιραστείς μαζί μας δύο ιδιαίτερες μνήμες. Ένα πολύ συγκινητικό και ένα ξεκαρδιστικό περιστατικό από την μέχρι τώρα πορεία σου. Είτε σε αγώνες είτε κατά την διάρκεια προετοιμασίας…

ΚΛΕΛΙΑ ΠΑΝΤΑΖΗ - Θεωρώ πως τρεις είναι οι πιο συγκινητικές στιγμές. Η στιγμή του Ολυμπιακού μεταλλίου, ο Εθνικός Ύμνος στο Παγκόσμιο και η τρίτη όταν αναγκάστηκα να σταματήσω την ρυθμική εξαιτίας του σοβαρότατου τραυματισμού μου. Είχα μείνει θυμάμαι ως τις 3 το πρωί στο ταπί του γυμναστηρίου και έκλαιγα με λυγμούς όμως, γοερά, γιατί δεν μπορούσα να φανταστώ, ότι η καριέρα μου σαν αθλήτρια σταματούσε έξι μήνες πριν τους Ολυμπιακούς της Αθήνας.
Όσον αφορά στα ξεκαρδιστικά περιστατικά έχω πολλά γιατί είμαι πειραχτήρι γενικά. Είμαι το πειραχτήρι της ομάδας και κάναμε πάρα πολλά. Οι περισσότερες ιστορίες είχαν σχέση με το φαγητό. Πως θα βρούμε σοκολάτες και πως θα τις κρύψουμε.

Α. Τ. - Αφού σε ευχαριστήσω θερμά για την συνομιλία και την παρουσία σου στις Άννα -Διατυπώσεις και εκ μέρους της PoliticalDoubts, θα σου ευχηθώ όλα σου τα όνειρα να γίνουν πραγματικότητα. Να παραμείνεις έτσι γλυκιά και σεμνή όπως είσαι και να είσαι πάντα ένα ανοικτό μυαλό και μια ανοικτή καρδιά γιατί έτσι δεν θα είσαι μονάχα εσύ ευτυχισμένη αλλά και οι γύρω σου.
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση