Όμηρος Αβραμίδης – Ένας ευγενής Λόγιος, μια πένα με δύο πατρίδες

Καμιά συμβουλή από τους γονείς ή τους δασκάλους μου δε θα με έκανε να καταλάβω πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η καλοσύνη κι η ανεξικακία, όσο αυτή η σκηνή από τους Αθλίους.
Τον συγγραφέα Όμηρο Αβραμίδη τον συνάντησα πρώτη φορά στο «Δρόμο του Φεγγαριού». Βρήκα τον τρόπο που έγραφε εξαιρετικά εμπνευσμένο και σκέφτηκα αμέσως πως πρέπει να διαβάσω και άλλα βιβλία του. Διαβάζοντάς τον κατέληξα στην απλή διαπίστωση πως ο συγκεκριμένος συγγραφέας διαθέτει τέτοιο λεκτικό πλούτο, που ανεξάρτητα με την χρήση της σύγχρονης, απλουστευμένης κάποιες φορές γλώσσας στα μυθιστορήματά του, ήταν προφανές το βάθος του λεξιλογίου και η παιδεία του. Έπειτα, τι να τον κάνεις τον συγγραφέα που η ακαδημαϊκή του κατάρτιση τον κρατά σε απόσταση από το ευρύ κοινό λόγω ακατανόητης γραφής για τους πολλούς; Τίποτε. Δεν τον διαβάζεις. Εδώ έγκειται και η επιτυχία του κ. Αβραμίδη. Είναι ένα φοβερό πνεύμα, που κατάφερε να περάσει στον κόσμο απλά τα νοήματα και τα μηνύματά του, δίχως να κάνει έκπτωση στην ποιότητα των βιβλίων του. Και το έκανε είτε γράφοντας για την εισβολή στην Κύπρο (Ο Δρόμος του Φεγγαριού) είτε για τον έρωτα, (Με τα μάτια της Ψυχής) είτε για το μυστήριο και τον θάνατο στα μυθιστορήματα του που άπτονται της αστυνομικής λογοτεχνίας (Τα φτερά της Ελπίδας, Το τρίτο πρόσωπο κ.α.) είτε για τα απλά και ανθρώπινα όπως στο τελευταίο τους βιβλίο Ακροβατώντας στην Σιωπή.

Επιπλέον είναι ένας ιδιαίτερα ευγενής άνθρωπος που δεν διαθέτει ίχνος επάρσεως, παρόλο που η πορεία του θα το δικαιολογούσε ίσως. Κάτι που για μένα αποτελεί βασική προϋπόθεση διαλόγου με κάποιον.  Δεύτερο θετικό στοιχείο της προσωπικότητάς του.  Ξέρετε, το έχω ξαναγράψει, όταν το πρόσωπο που μιλάς μαζί του είναι σεμνό παρά το μέγεθος της όποιας αξίας του, ή δεινότητας, αντιλαμβάνεσαι το μέγεθος της βλακείας ορισμένων που θεωρούν εαυτόν το κέντρο του κόσμου παρόλη την φθήνια τους. Ή ακόμη χειρότερα, ακόμη και πανάξιος να είναι κάποιος όταν το διατυμπανίζει και πομπωδώς περιαυτολογεί, χάνει μεγάλο μέρος της αξίας αυτής.

Γεννημένος στην Κύπρο, ζυμωμένος από την υπέρτατη έννοια της πατρίδας  και της ελευθερίας, σπουδάζει, ωριμάζει, περιπλανιέται στους δρόμους της τέχνης του λόγου και μας ταξιδεύει, μέσα από τα βιβλία του,  στα μύχια της ανθρώπινης φύσης .

Α.Τ. - Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Γεννήθηκα στην Κύπρο όπου έζησα μέχρι τα δεκαοχτώ μου χρόνια. Μετά ήρθα στην Αθήνα για σπουδές. Ήταν τότε  που στην Κύπρο συνεχιζόταν ακόμα ο αγώνας για την ένωση της με την Ελλάδα κι η συγκίνησή μου όταν βγήκα από το καράβι στον Πειραιά και  πάτησα το πόδι μου στην πολυπόθητη για όλους τους κυπρίους μητέρα  πατρίδα  δεν περιγράφεται. Δεν ήξερα τότε, πως δεκαεφτά χρόνια αργότερα, η  εισβολή θα  με ξανάφερνε στην Αθήνα, αλλαγμένη βέβαια πια, μα πάντα αγαπημένη,  για να ζήσω εδώ την υπόλοιπη ζωή μου, με την οικογένειά μου, τη γυναίκα και τα δυο μου παιδιά.

Α.Τ. - Τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια, που σας σημάδεψε ευχάριστα ή δυσάρεστα, μα δεν το καταθέσατε ποτέ στις γραφές σας και ίσως θα θέλατε;

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Ξεκίνησα να  γράφω θέλοντας να βάλω στο χαρτί ανεξίτηλα βιώματα με πρώτο και πιο συγκλονιστικό τον απελευθερωτικό αγώνα που ξεκίνησε όταν ήμουν δέκα έξι χρονών. Και το έκανα με το βιβλίο μου «Η κίτρινη σημαία». Ακολούθησε «Ο δρόμος του φεγγαριού» , που περιγράφει το πιο τραυματικό μου βίωμα, την  τουρκική εισβολή. Όχι, δεν έχω κάτι που να μ’ έχει σημαδέψει και δεν το κατέθεσα, ή ίσως όλα τα άλλα μου βιώματα ωχριούν μπροστά σ’ αυτά. 

Α.Τ. - Είστε ένας άνθρωπος με πλούσιο συγγραφικό έργο. Ξεχωρίζετε κάποιο από τα έργα σας περισσότερο και γιατί;

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Ο συγγραφέας αγαπά πάντα όλα του τα έργα όπως οι  γονείς αγαπάνε όλα τους τα παιδιά. Αν με ρωτούσατε όμως ποιο βιβλίο μου εκφράζει περισσότερο τη θέση μου για τη ζωή και τον άνθρωπο θα σας έλεγα η συλλογή διηγημάτων «Η αγάπη είναι το μυστικό», όπου μέσα από διηγήματα προσπαθώ να τεκμηριώσω την  άποψη, που είναι και η άποψη των περισσοτέρων πιστεύω ανθρώπων,  πως ο  άνθρωπος για να γίνει ευτυχισμένος πρέπει να μάθει ν’ αγαπά τους συνανθρώπους του.

Α.Τ.-  Ένα μεγάλο ποσοστό παιδιών μεταξύ 10 – 16 ετών δεν διαβάζουν κλασσική λογοτεχνία, δεν γνωρίζουν κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Για παράδειγμα, δεν γνωρίζουν τον Χεμινγουέη, δεν ξέρουν ποιος είναι ο Ιούλιος Βερν, ή ο Κρόνιν και ο Τουαίην. Αλλά και νέοι άνθρωποι που δεν έχουν ακούσει ποτέ για τον Τολστόι, τον Ντοστογιέφσκι, τον Σαίξπηρ. Δεν ξέρουν ποιος είναι ο Αλμπέρ Καμύ, ο Εξιπερί  ή ο Ουάιλντ. Όπως δε έχουν διαβάσει ποτέ και δικούς μας, Ζωγράφου, Ρίτσο, Παπαδιαμάντη, Καζαντζάκη, Λουντέμη, Καρκαβίτσα. Στρέφονται όλο και περισσότερο σε μοντέρνα είδη λογοτεχνίας όπως οι σειρές με τα αλλόκοσμα όντα και έχουν την τάση εκτινάσσουν στα ύψη τις πωλήσεις τέτοιου είδους βιβλίων. Σαφέστατα το να διαβάζεις τα πάντα είναι εποικοδομητικό, μα δεν θα έπρεπε να γνωρίζουν τα παιδιά και τους θησαυρούς αυτούς που μεγάλωσαν γενεές και γενιές; Θα ήθελα την άποψη σας, γιατί συμβαίνει αυτό.

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Σίγουρα τα σημερινά παιδιά θα έπρεπε να διαβάζουν όλα όσα αναφέρετε. Προσωπικά όμως δεν τα βάζω με τα παιδιά. Τα παιδιά τα καθοδηγούμε εμείς, οι μεγάλοι, κι αν δεν τα φέραμε ποτέ σ’ επαφή με τα έργα όλων αυτών των σπουδαίων συγγραφέων δε φταίνε αυτά. Κι εμείς τα διαβάσαμε μικροί γιατί μας τα υπέδειξαν οι γονείς ή οι δάσκαλοι μας. Επομένως, αν σήμερα συμβαίνει αυτό που λέτε,  το μόνο που μπορώ να υποθέσω είναι πως   η οικογένεια ή οι εκπαιδευτικοί μας δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δεν μπορώ να το αποδώσω πουθενά αλλού.

Α.Τ. - Θεωρείτε πως τα σχολεία μας θα έπρεπε να διδάσκουν ως μόνιμο και κύριο μάθημα τη λογοτεχνία, όπως γίνεται στις περισσότερες αν όχι σε τις χώρες του εξωτερικού, και σε τι θα βοηθούσε αυτό τους νέους ανθρώπους; 

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Το πιστεύω ακράδαντα. Κάτι τέτοιο θα διεύρυνε τους ορίζοντες των νέων, θα εμπλούτιζε τη σκέψη και το συναίσθημά τους. Βασικός σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να είναι η ψυχική καλλιέργεια του ανθρώπου και δεν υπάρχει καλύτερο μέσον γι’ αυτό από τη λογοτεχνία.  Προσωπικά δε θα ξεχάσω τη συγκίνησή μου, όταν στο δημοτικό ακόμα, διάβασα σε συνοπτική έκδοση τους Αθλίους και είδα τη συμπεριφορά του επισκόπου όταν η αστυνομία συνέλαβε το Γιάννη Αγιάννη που του είχε κλέψει κάποια ασημικά κι ο επίσκοπος, αντί για άλλη αντίδραση, έσπευσε να πει τους αστυνομικούς πως όχι, δεν του τα είχε κλέψει,  απλά του τα είχε χαρίσει εκείνος.  Καμιά συμβουλή από τους γονείς ή τους δασκάλους μου δε θα με έκανε να καταλάβω πόσο σπουδαίο πράγμα είναι η καλοσύνη κι η ανεξικακία,  όσο αυτή η σκηνή από τους Αθλίους.

Α.Τ. -  Ως άνθρωπος του πνεύματος και άνθρωπος που προέρχεται από μια πολύπαθη χώρα όπως η Κύπρος, πως βλέπετε τις πολιτικές εξελίξεις σε Ελλάδα και Κύπρο;

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Θα μου επιτρέψετε μια πολύ σύντομη απάντηση. Νομίζω πως μας λείπουν οι  πολιτικοί, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην Κύπρο. Και τώρα, με την παγκοσμιοποίηση το πρόβλημα έγινε πιο αισθητό.

Α.Τ. -  Εν μέσω οικονομικής κρίσης, υπάρχει  μέλλον στο έντυπο βιβλίο; Πρέπει να σημειώσω εδώ πως είμαι από τους λάτρεις του τυπωμένου και όχι του ηλεκτρονικού βιβλίου.

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Δύσκολο να κάνει κανείς προβλέψεις γι’ αυτό το θέμα, ανεξάρτητα από την οικονομική κρίση. Όλοι όσοι μεγαλώσαμε με το έντυπο βιβλίο το προτιμούμε. Μα οι καιροί και οι συνήθειες αλλάζουν, το κομπιούτερ έχει μπει για τα καλά στη ζωή όλων μας και η τεχνολογική εξέλιξη τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Εργαζόμουν στο χώρο του βιβλίου από τότε που η στοιχειοθεσία γινόταν με γράμματα από μόλυβδο. Από κει περάσαμε στη λεγόμενη φωτοστοιχειοθεσία, που δεν είναι άλλη από τη στοιχειοθεσία με κομπιούτερ η οποία αντικατέστησε  στα τυπογραφεία το μόλυβδο και φτάσαμε να γράφουμε όλοι σε κομπιούτερ καταργώντας ένα στάδιο στην παραγωγή του βιβλίου. Εν τέλει, αν και το έντυπο βιβλίο θα υπάρχει, πιστεύω, πάντα, σίγουρα η ηλεκτρονική του μορφή θα κερδίζει όσο περνούν τα χρόνια περισσότερο έδαφος.

Α.Τ. -  Την πένα σας την οδηγεί περισσότερο ο έρωτας ή η πολυπρόσωπη και κάποιες φορές απρόσωπη καθημερινότητα;

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Θα έλεγα πως την οδηγούν κυρίως τα βιώματα αλλά κι οι αντιδράσεις  μου σε καταστάσεις της καθημερινής ζωής. Επίκεντρο του ενδιαφέροντός μου είναι ο άνθρωπος,  οι ανθρώπινες σχέσεις  και η πάλη  ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Αυτό είναι πιστεύω φανερό  σε πολλά βιβλία μου, περισσότερο ίσως στην «Ακριβή κληρονομιά», «Με τα μάτια της ψυχής» «Άκου το τραγούδι της βροχής» στο «Γύρισε σελίδα»,    στα διηγήματά μου.

Α.Τ. -  Εσάς σας εγκλωβίζουν τα κοινωνικά στερεότυπα; Η συγγραφή τελικά, λειτουργεί τόσο για τους γράφοντες όσο και για τους αναγνώστες απενοχοποιητικά σε κάποιες περιπτώσεις, όπως απομυθοποιεί πρόσωπα και πράγματα σε κάποιες άλλες; 

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Αν με την έκφραση κοινωνικά στερεότυπα εννοείτε κάποιες πεπαλαιωμένες ιδέες και αντιλήψεις, όχι, δόξα τω θεώ έχω απαλλαγεί απ’ αυτά από τότε που ενηλικιώθηκα. Όσο για το αν η συγγραφή λειτουργεί απενοχοποιητικά, ναι αρκεί να σας παραπέμψω σε κάποιους συγγραφείς της εποχής του διαφωτισμού, όπως ο John Locke  στην Αγγλία, ο Βολταίρος, ο Ντινερό και ο Μοντεσκιέ στη Γαλλία, που με τα έργα τους συνέβαλαν τα μέγιστα στην πάταξη της δεισιδαιμονίας και στη διαμόρφωση της ελεύθερης σκέψης.

Α.Τ.
- Τι θαυμάζετε, τι αποστρέφεστε και τι φοβάστε περισσότερο στην ζωή; 

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Θαυμάζω τους ανθρώπους που καταφέρνουν να είναι άνθρωποι, ανεξάρτητα από τα συμφέροντά τους. Αποστρέφομαι τους αλαζόνες,  θεωρώντας την αλαζονεία έλλειψη νοημοσύνης.  Αποστρέφομαι επίσης και φοβάμαι το θρησκευτικό φανατισμό που αντί για την αγάπη που διδάσκουν όλες οι θρησκείες, οδηγεί τον άνθρωπο στο άκρως αντίθετο, στο μίσος, στον τζιχαντισμό κάθε είδους.  

Α.Τ. -  Το τελευταίο σας βιβλίο «Ακροβατώντας στην Σιωπή» πραγματεύεται το πόσο όμοιοι μπορεί να είναι οι άνθρωποι στην διαφορετικότητά τους; Μιλήστε μου για αυτό.

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Θα έλεγα πως πέρα απ’ αυτό που αναφέρετε,  πραγματεύεται και το ότι όταν κάποιος κατηγορηθεί για κάτι,  ακόμα και άνθρωποι που τον ξέρουν καλά κι έχουν κάθε λόγο να πιστεύουν πως είναι αθώος, δύσκολα πείθονται για την αθωότητά του. Για να το πω πιο απλά είναι ως ένα βαθμό αυτό που λέμε, «παρά να σου βγει το όνομα καλύτερα να σου βγει το μάτι».  

Α.Τ. -  Ετοιμάζετε κάτι καινούργιο;  

ΟΜΗΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ :  Όλο και με κάτι παλεύω.

Α.Τ.  – Σας ευχαριστώ θερμά για την παρουσία σας στις Άννα – Διατυπώσεις και την PoliticalDoubts. Εύχομαι υγεία, φως και δημιουργία πάντα στην ζωή σας.

Ο Όμηρος Αβραμίδης γεννήθηκε στην Κύπρο το 1939. Σπούδασε ελληνική και γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Κύπρου. Το 1974-1975 σπούδασε εφαρμοσμένη γλωσσολογία στη Σορβόννη με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων και ως υπεύθυνος σύνταξης σε διάφορους εκδοτικούς οίκους. Η σημερινή του επαγγελματική δραστηριότητα περιλαμβάνει εκτός από τη μετάφραση και τη συγγραφή, και πρακτόρευση ξένων εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα. Από το 2002 ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή. Έχει γράψει:

Η κίτρινη σημαία  ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Ο δρόμος του φεγγαριού  ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Με τα μάτια της ψυχής ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Ακριβή κληρονομιά ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Άκου το τραγούδι της βροχής  ΩΚΕΑΝΙΔΑ -  
Γιατί Αλλάχ ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Σαν ανοιξιάτικη μπόρα ΩΚΕΑΝΙΔΑ -  
Με τα φτερά της Ελπίδας  ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ -
Οι δρόμοι της καρδιάς ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Το τρίτο πρόσωπο ΩΚΕΑΝΙΔΑ -  
H αγάπη είναι το μυστικό ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Η δροσοσταλίδα της συγνώμης ΩΚΕΑΝΙΔΑ -
Γύρισε σελίδα ΔΙΟΠΤΡΑ -
Διχασμένη αγάπη ΔΙΟΠΤΡΑ -
Ακροβατώντας στην Σιωπή ΩΚΕΑΝΟΣ -
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση