Μαρία Στρίγκου - Μία εκ των Επί Γης Αγγέλων, αν και οι άγγελοι δεν έχουν φύλο

Μένω γιατί ανακαλύπτω εμένα μέσα απ’ τα πρόσωπα του πόνου που καλούμαι να ανακουφίσω. Μένω γιατί ανακαλύπτω τη ζωή μέσα απ’ το θάνατο.
Το Μοναστηράκι ανέκαθεν με ενέπνεε για μπύρα και για φιλοσοφία. Δεν είχα πιει μπύρα ούτε φιλοσόφησα την ημέρα που γνώρισα την Μαρία. Όμως, η ανατριχιαστικά ακριβής διαίσθηση μου –ακόμη μια φορά- είχε δημιουργήσει προϋποθέσεις για να εκτιμήσω και το ένα και το άλλο, αλλά κυρίως την Μαρία!

Ευθύς, ανοικτή, δίχως διπλωμένες πλευρές ή τσακισμένες γωνίες που κρύβουν, σαν μια σημαδεμένη τράπουλα, παγίδες, γεμάτη από εκείνο το φως του νησιώτη, του ανθρώπου που τον ποτίζει η αλμύρα, το βάθος και το απέραντο, βρέθηκε μαζί μου πριν λίγα χρόνια στο κέντρο της πολύβουης Αθήνας, σε μια προσπάθεια να γίνουμε λιγότερο άγνωστοι.
Η Μαρία Στρίγκου γεννήθηκε στη Λέσβο.

Φεύγοντας από εκεί πήρε μαζί της μια ελιά, δυο τόπια ουρανό, τη θέα της Ανατολής και μια θάλασσα. Σήμερα προσπαθεί να συνταιριάσει τα ενθυμήματα της ιδιαίτερης πατρίδας της με τη ζωή στην Αθήνα. Εργάζεται εδώ και πολλά χρόνια στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας αγαπώντας τους ανθρώπους και τους πόνους τους. Σπούδασε Νοσηλευτική και Συμβουλευτική. Συνεχίζει ως σήμερα να σπουδάζει τη ζωή και τις ανατροπές της…

Α.Τ. – Είσαι εδώ και χρόνια στην υπηρεσία συνανθρώπων που ασθενούν. Του βαριά ασθενούς πολίτη θα έλεγα, μια που ασχολείσαι με ασθενείς που δυστυχώς είναι χτυπημένοι από επάρατους νόσους και συνεπώς η πορεία της υγείας τους φθίνει. Τι είναι αυτό που μαθαίνεις από αυτό το επάγγελμα. Τι σου παίρνει και τι σου δίνει;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ - Αυτό το επάγγελμα είναι το δώρο του Θεού σ’ εμένα. Αισθάνομαι ευλογημένη που βρίσκομαι σ’ αυτόν το χώρο και δουλεύω με τέτοιους ασθενείς. Όσος ο πόνος, τόση και η χαρά. Η ζωή παίρνει το μέγεθος που της αξίζει. Οι αξίες  επαναπροσδιορίζονται. Δουλεύοντας με ασθενείς τελικού σταδίου, μαθαίνεις να εκτιμάς το δώρο της ζωής, να αφήνεις πίσω σου τα ανθρώπινα, τις στεναχώριες εκείνες, που ενώ είναι ασήμαντες, σου χαλάνε τη διάθεση. Γειώνεσαι καθημερινά μαθαίνοντας να εκτιμάς το Τώρα που άλλωστε είναι και το μόνο αληθινό. Βέβαια υπάρχουν κι εκείνες οι άλλες στιγμές που «πέφτεις», που αγωνιάς, που φοβάσαι, που πονάς για σένα τον ίδιο αλλά και για όλους εκείνους που νοσηλεύεις. Αλλά κι ο πόνος σε διδάσκει, σε μαλακώνει, σε γλυκαίνει. Πόνος και χαρά μαζί. Αυτά είναι τα δώρα της συγκεκριμένης δουλειάς.
 
Α.Τ. —Είσαι ενεργό συνδικαλιστικό μέλος αν δεν κάνω λάθος και προσπαθείς για τα δικαιώματα τόσο των ιατρών και των νοσηλευτών όσο και για των ασθενών σε μια καλύτερη συνθήκη υγείας. Δώσε μου την εικόνα που επικρατεί και εκείνη που θα έπρεπε να υπήρχε αλλά δυστυχώς…
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Τον τελευταίο καιρό απέχω συνειδητά από τον συνδικαλισμό λόγω...απογοήτευσης. Εάν δεν υπήρχαν σκοπιμότητες και μικροπολιτικές, ίσως ο συνδικαλισμός να είχε μια ελπίδα να αλλάξει τα κακώς κείμενα στον κάθε χώρο που δραστηριοποιείται. Αλλά δυστυχώς υπάρχουν κι εδώ τα μικροκομματικά συμφέροντα, οι κλίκες, οι συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι και ο ξύλινος – μα κούφιος – πολιτικός λόγος άνευ ουσίας. Άρα...μία απ’ τα ίδια με τη μεγάλη εικόνα. Αν δεν ξαναβρούμε την ανθρωπιά, την εντιμότητα και την αξιοπρέπειά μας, συνδικαλισμός δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο πολιτική σκοπιμότητα.  
 
Α.Τ. —Σε εξαντλεί η καθημερινή προσπάθεια με μηδαμινά μέσα; Ή η εσωτερική δύναμη και πίστη, τελικά σε βοηθά να είσαι εκεί που άλλοι δεν μένουν ούτε για μια ώρα;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Υπάρχουν φορές και δυστυχώς είναι πολλές, που θυμώνω και θυμώνω πολύ. Είμαστε πολλά χρόνια πίσω σε σχέση με τις υπόλοιπες «εξελιγμένες» χώρες όσον αφορά την Παρηγορητική Φροντίδα των ασθενών τελικού σταδίου. Η δουλειά κυρίως γίνεται από ανθρώπους με καλή θέληση, με μεράκι και περίσσευμα δυνάμεων. Αλλά ως πότε; Κάποια στιγμή δεν πρέπει και η πολιτεία να πάρει θέση απέναντι σ’ αυτά τα θέματα; Ύστερα ο χώρος της Υγείας είναι πια εξαθλιωμένος. Υπάρχουν συμπολίτες μας που δεν έχουν χρήματα να πάρουν τα φάρμακά τους, μένουν πίσω στην αγωγή τους. Τα κοινωνικά φαρμακεία προσπαθούν, πώς όμως να διαχειριστούν την κρίση; Υπάρχουν φορές που στα νοσοκομεία δεν υπάρχουν υλικά απαραίτητα και απλά π.χ. γάζες. Τι μπορείς να κάνεις τότε; Μόνο να θυμώνεις και να γίνεσαι εφευρετικός; Κάνεις τη δουλειά σου σωστά έτσι; Παρ’ όλα αυτά μένω. Μένω γιατί πιστεύω πως ο άνθρωπος, γίνεται καλύτερος άνθρωπος, μόνο όταν συμπαραστέκεται στον συνάνθρωπό του επί ουσίας και όχι φιλολογικά. Μένω γιατί ανακαλύπτω εμένα μέσα απ’ τα πρόσωπα του πόνου που καλούμαι να ανακουφίσω. Μένω γιατί ανακαλύπτω τη ζωή μέσα απ’ το θάνατο.

Α.Τ. -  Πόσο βοηθά έναν ασθενή που γνωρίζει την κατάστασή του, η επαφή του με ανθρώπους που κάνουν την δουλειά σου; Υπάρχει ανάγκη να αυξηθεί ο αριθμός αυτής της ειδικότητας; Τα νέα παιδιά πρέπει να σκεφτούν να επιλέξουν αυτόν τον κλάδο; Η είναι κάτι που αν δεν το αγαπάς, δεν το επιλέγεις απλά ως μια δουλειά;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Ο ασθενής αισθάνεται ασφαλής όταν βρεθεί με ανθρώπους που ξέρουν πως θα τον αντιμετωπίσουν μπροστά στην πιο οδυνηρή στιγμή της ζωής του, τον θάνατό του δηλαδή. Μην ξεχνάμε πως αυτή η στιγμή είναι η στιγμή της μεγάλης Αλήθειας. Έρχεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου που σε δικάζει δίχως οίκτο. Αυτές τις ώρες, το να βρεθεί δίπλα σου ένας λειτουργός υγείας που ξέρει πως θα σου συμπεριφερθεί είναι πολύτιμη βοήθεια. Είναι σημαντικό να φεύγεις συμφιλιωμένος και γαλήνιος. Το καταφέρνουμε αυτό; Όχι πάντα δυστυχώς.

Θα έπρεπε να υπάρχει οργανωμένη Παρηγορητική Φροντίδα σε όλα τα νοσοκομεία, γιατροί, νοσηλευτές, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί με εξειδίκευση στο συγκεκριμένο θέμα, ανάπτυξη υπηρεσιών που θα βοηθούν ασθενή και συνοδούς να βιώσουν αυτές τις στιγμές προστατευμένοι, με αξιοπρέπεια και ηρεμία. Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Προσπάθειες γίνονται βέβαια μα δεν φτάνουν. Νέοι συνάδελφοι ενδιαφέρονται, μελετούν, κάνουν εργασίες, πηγαίνουν σε συνέδρια. Μα, αν δεν αγαπάς αυτό που κάνεις και αν δεν δοκιμαστείς στις επάλξεις, δεν μπορείς να πεις με βεβαιότητα πως μπορείς να κάνεις αυτή τη δουλειά. Γιατί αληθινά είναι δύσκολη, πολύ δύσκολη και απαιτεί τεράστιες ψυχικές αντοχές.

Α.Τ. - Η ανάγκη σου για γραφή πως μπαίνει σε όλα αυτά; Τι ενεργοποίησε το συγγραφικό σου δαιμόνιο και πως αλληλεπιδρά η μία ιδιότητά σου στην άλλη;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Έγραφα πάντα, από μικρό παιδί όταν ήθελα να ξεφύγω από την καθημερινότητα ή να εκφράσω πράγματα που ήταν δύσκολο να ειπωθούν. Το γράψιμο σήμερα είναι ανακούφιση για μένα. Είναι εκτόνωση. Μοιραία επηρεάζεται πολύ απ’ την δουλειά μου. Το φθαρτό των ανθρώπων, ο θάνατος αλλά και η ιαματική αγάπη είναι μοτίβα που συναντάς συχνά στις γραφές μου. Δε νομίζω πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Α.Τ. – Σε μια ζωή που έχει τόσο γεμάτες ώρες από δημιουργία και προσφορά, που βρίσκεις χρόνο για την δική σου ισορρόπηση; Σε τι ακουμπάς για να πάρεις ανάσα, ή φόρα;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Κοίτα να δεις, βγαίνοντας απ’ την πύλη του νοσοκομείου μπορεί να δω δυο εφήβους να φιλιούνται, να νιώσω τον αγέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά, να μου κάνει κάποιος μια αγκαλιά. Εκεί ισορροπώ. Αλλά και στη μουσική πάντα, στις όμορφες παρέες, σε μια βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Άμα αγαπιέσαι ισορροπείς κι εγώ δόξα τω Θεώ έχω πολλούς φίλους με μεγάλες καρδιές κι αγκαλιές. Φτάνουν.

Α.Τ. - Στην πολιτική φάση που βρίσκεται η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, τι προσδοκάς, τι φοβάσαι και τι απαιτείς να συμβεί;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Χμ...μεγάλα ρήματα που χρειάζονται μεγάλες απαντήσεις. Λοιπόν, προσδοκώ καλυτέρευση των συνθηκών ζωής στην πατρίδα μας, φοβάμαι – όπως όλοι φαντάζομαι – μια πιθανή αποτυχία και ματαίωση και απαιτώ ν’ ανοίξουμε τα μάτια μας όλοι και να αισθανθούμε πως είμαστε Μαζί κι όχι χώρια σ΄ αυτό το καράβι που το λένε Ελλάδα. Και πως άμα αυτό βουλιάξει, δεν θα λειτουργήσουν βοηθητικά οι ποδοσφαιρικές ιαχές της κάθε παράταξης, γιατί πολύ απλά θα έχει βουλιάξει και μαζί του θα βουλιάξουμε όλοι μας, όποιας απόχρωσης είναι ο καθένας. Ας σκεφτούμε μια φορά σαν ομάδα και όχι σαν οπαδοί.

Α.Τ - Θα ήθελα τέλος, μια κουβέντα για τους νέους ανθρώπους. Τι θα έλεγες σε έναν νέο άνθρωπο που φοβάται να εκτεθεί σε οποιοδήποτε πεδίο και για οποιοδήποτε λόγο. Ο τολμών νικά, ή η σιωπή είναι χρυσός;
 
ΜΑΡΙΑ ΣΤΡΙΓΚΟΥ – Θα έλεγα το αγαπημένο μου μότο «Η ζωή είναι Τώρα. Ζήσε την!»
Υπάρχει χειρότερος θάνατος απ’ τη σιωπή και από μια ζωή μη βιωμένη από φόβο; Δε νομίζω.
Κι επειδή η Μαρία δεν είναι μια απλά εργαζόμενη γυναίκα αλλά μια καθ’ όλα πολυδιάστατη προσωπικότητα με δεξιότητες, ευαισθησίες και αλήθειες προσωπικές όπως όλοι, κρυμμένες στα μύχια και τα απόμερα λημέρια των μεθυσμένων προσδοκιών μας, γράφει πολύ και πολλά…
 
Το 1999 κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη το πρώτο της βιβλίο με τίτλο : «Η Αλίκη στη χώρα των τραυμάτων» Το 2003 συνεργάζεται στιχουργικά με τον συνθέτη Μ. Νικολούδη στο CD του Γ. Χαρούλη με τίτλο «Γύρω μου κι εντός» Το 2004 κυκλοφορεί από την Εμπειρία Εκδοτική το δεύτερό της βιβλίο με τίτλο : «Η κλέφτρα των καλοκαιριών». Στην ποίηση εμφανίζεται με το βιβλίο «Ν’ ακούσω τη λέξη που λείπει» από την Άνεμος Εκδοτική το 2012. Τα "Παραμύθια σαν αλήθεια" που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Ζάθεον πυρ είναι το τέταρτο βιβλίο της κι ίσως το πιο αγαπημένο της.
 
Α.Τ. – Μαρία σε ευχαριστώ πολύ για την τιμή να μας μιλήσεις για ένα θέμα τόσο πολύ δύσκολο μα και λεπτό Σου εύχομαι η ζωή να σου δίνει την δύναμη για το θάνατο με τον οποίο  έρχεσαι καθημερινά αντιμέτωπη. Υγεία και έμπνευση για να τον τυλίγεις σε μια κόλλα χαρτί και αντοχές για να τον ξεδιπλώνεις ύστερα στα φύλλα της καρδιάς μας, πάντα με την πένα σου οδηγό.
Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση