Μητέρες της καρδιάς!

Μάνα σημαίνει αγάπη, απέραντη αγάπη...

Από μικρή προβληματιζόμουν με θέματα παιδιών. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μέχρι σήμερα που υποτίθεται πως ωριμάζοντας απώλεσα μερικές από τις υπερβολικές ευαισθησίες που με ταλαιπωρούσαν στην νεότητά μου, ή με έχριζαν ευάλωτη και ευσυγκίνητη, δεν αντέχω να μιλώ -στην πραγματικότητα θυμώνω πολύ με πολλούς- για καταστάσεις που πληγώνουν τις παιδικές ψυχούλες. Ήθελα πολύ καιρό να επιστρέψω με ένα θέμα που αφορά στα παιδιά – θα θυμάστε όσοι διαβάζετε την στήλη μου την «Αννούλα»- και η ευκαιρία μου δόθηκε πριν δύο εβδομάδες, με ένα θέμα σπουδαίο και λεπτό. Την υιοθεσία.
Την Κυριακή 8 Μαΐου, εορτάστηκε η παγκόσμια ημέρα της μητέρας. Ο Σύλλογος Γυναικών Σπετσών αποφάσισε να τιμήσει την ημέρα  βραβεύοντας, στο πρόσωπο της κας Όλγας Ντέλλου -  Προφύρη, όλες εκείνες τις μητέρες που έχουν αναλάβει το δύσκολο, αλλά ιερό έργο της ανατροφής ενός θετού παιδιού. Τις μητέρες της Καρδιάς!

Α.Τ.-  Όλγα, μίλησέ μου για την απόφαση σου να υιοθετήσεις ένα κοριτσάκι στην ηλικία των 50 ετών και αφού ήσουν ήδη μητέρα ενός γιού. Πόσο εύκολο ήταν από άποψη γραφειοκρατική και πόσο από συναισθηματική άποψη.

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :  Η απόφαση μας για την υιοθεσία της κόρης μας πάρθηκε από κοινού με τον σύζυγο μου. Ήταν νομίζω πολύ εγωιστικό, να μην προσπαθήσω και με άλλους τρόπους να κάνω αυτόν τον άνθρωπο, που στεκόταν πλάι μου, να νοιώσει και αυτός τόσο σημαντικός στην προσφορά των συναισθημάτων του ως πατέρας. Η απόφαση γινόταν δυσκολότερη, γιατί εγώ ήμουν 50 χρονών (το ρίσκαρα, γιατί ήμουν στα όρια και το δικαστήριο ίσως με έβγαζε ακατάλληλη) μητέρα ήδη ενός αγοριού, πού ήταν τότε το 2007,  26 ετών. Τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Μέσα μου βαθιά το ήθελα πάρα πολύ, έκανα όνειρα, έβλεπα νοερά εικόνες με το μωρό στο σπίτι, στις βόλτες, παντού. Υπήρχε και το συγγενικό περιβάλλον δίπλα μας και η γειτονιά και η κοινωνία. Αλλά είπαμε, θα σταθούμε όρθιοι, δυνατοί, θα πούμε με ειλικρίνεια και όλη την αλήθεια σε βάθος, για αυτή μας την απόφαση και έτσι θα τους αντιμετωπίσουμε.

Η γραφειοκρατία ήταν απίστευτη και χρονοβόρα. Το καλό της υπόθεσης ήταν, πως με απόφαση του πρωτοδικείου, η κόρη μας ήταν σπίτι μέχρι της ολοκλήρωσης των διαδικασιών και της τέλεσης του οριστικού και τελικού δικαστηρίου, που μας όριζε θετούς γονείς της Δήμητρας. Χρειάστηκαν διετείς παρακολουθήσεις και των δύο μας, σε τέσσερα διαφορετικά δημόσια νοσοκομεία της χώρας, με βεβαιώσεις υγείας (σώμα, όργανα, δέρμα, οστά ,κεφάλι, πνεύμα) που ειλικρινά σας λέω, ποτέ δεν κατάλαβα που χρησίμεψε και σε τι ωφέλησε .Σωρεία δικαστηρίων με την πολιτεία, την κοινωνική πρόνοια, με την φυσική μητέρα του παιδιού, με το φυσιολογικό μου παιδί για την συγκατάθεση του. Και φυσικά, η κοινωνική λειτουργός  που παρακολουθούσε την ζωή μας και επαγρυπνούσε για να κάνει την έκθεση της για το δικαστήριο, που συνέβαλε στο πόσο θα ήμασταν κατάλληλοι για γονείς. Όλα αυτά ολοκληρώθηκαν μέσα στο 2009, όπου η Δημητρούλα πήγε περπατώντας στην εκκλησία για να βαπτιστεί.

Α.Τ.-  Ποια είναι τα κυριότερα πρακτικά προβλήματα που αντιμετώπισες σε αυτή σου την απόφαση;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Πρακτικά προβλήματα υπήρξαν πολλά. Το σπουδαιότερο από όλα ήταν, πως οπότε έκριναν αυτοί σωστό, εμείς έπρεπε να ήμασταν στην Αθήνα χτες. Δεν μετρούσαν αποστάσεις, δεν τους ένοιαζε, δεν τους ενδιέφερε. Μας ήθελαν εκεί, για να μας δει κάποιος ψυχίατρος, για κάποια υπογραφή, για μια βεβαίωση ακόμη. Ήταν χειμώνας, δύσκολος καιρός, απαγορευτικά σε απόπλου. Έπρεπε να στεκόμασταν με ένα πορτοφόλι βαρβάτο στην τσέπη.  Λεφτά παντού… Την δουλειά μας την κάναμε πάντα με χρήματα. Δύο χρόνια, ατέλειωτα ταξίδια, 5-6 σε ένα μήνα και πουθενά με το μωρό. Αυτό ήταν στο σπίτι, γιατί στην ουσία δεν είχε ακόμα το όνομα μας. Δηλαδή κάτι στον αέρα. Αυτό δεν είναι πρακτικό πρόβλημα; Ευτυχώς που ήταν πίσω μια πολύ ωραία οικογένεια και ένας παππούς ήρωας που κρατούσε την μικρή.

Α.Τ.-  Τι ακριβώς γνωρίζει η μικρή και πως έχει δεχθεί το γεγονός;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Η μικρή γνωρίζει τα πάντα, από νηπιακή ηλικία θα έλεγα .Αποφασίσαμε με τον πατέρα της, ότι θέλαμε η μικρή να γνωρίζει από την αρχή όλο το κεφάλαιο της ζωής της .Θα είναι πολύ καλύτερα να ξέρει τα πάντα, για την υιοθεσία της και να μην κινδυνεύει από οποιοδήποτε εξωτερικό παράγοντα, να επηρεάσει την ζωή της και την αρμονία της οικογένειας μας. Φοβόμουν όλα αυτά τα χρόνια, αυτό που γίνεται με τα παιδιά, που προέρχονται από υιοθεσίες και δεν θα ήθελα να συμβεί με τίποτα στο δικό μου παιδί. Ξέρει  λοιπόν πως δεν έχει γεννηθεί από την κοιλιά μου. Ξέρει πως υπάρχουν δύο ειδών παιδιά. Τα παιδιά της καρδιάς και τα παιδιά της κοιλιάς. Ξέρει πως η μανούλα της, ήταν μια άλλη κοπέλα που δεν μπορούσε να την μεγαλώσει γιατί ήταν πολύ φτωχή και άρρωστη. Την έδωσε λοιπόν για να ζήσει καλύτερα. Της έχουμε υποσχεθεί, πως όταν μεγαλώσει και θέλει μπορεί να γνωρίσει την μητέρα που την έφερε στην ζωή. Έχει μάθει να ζει με αυτή την ιδέα στην καθημερινότητα της. Πολλές φορές μπορεί να αναφερθεί σε κάτι, που μπορεί να έχει στο μυαλό της ή να διαβάσει κάτι ή να δει κάποιο έργο και να μας ρωτήσει.  Πάντα θα έχει απαντήσεις, ποτέ δεν θα την αποφύγουμε ή θα αλλάξουμε συζήτηση. Αξίζει δε να αναφέρω, πως στο σχολείο που ερωτήθηκε, απάντησε, πως ξέρει ότι είναι παιδί από υιοθεσία και είναι πολύ ευχαριστημένη από την ζωή της και την οικογένεια της. Σε έκθεση της δε, στο σχολείο, ανέφερε την πρόσφατη βράβευση μου, σαν μητέρα της χρονιάς και πως είναι πολύ υπερήφανη για μένα.

Α.Τ.-  Υπάρχει η άποψη πως τίποτε δεν είναι βέβαιο στην διαμόρφωση της σχέσης θετού γονέα με το θετό του παιδί. Η εμπειρία σου ως τώρα τι σου έχει δείξει;
ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Να σου πω με ειλικρίνεια.  Η κόρη μου είναι ακόμη πολύ μικρή .Αλλά ο χαρακτήρας και οι σχέσεις στους ανθρώπους από πολύ μικρή ηλικία κτίζονται. Δεν μπορούμε να μην πούμε, ότι σε πλείστες περιπτώσεις παίζουν ρόλο και τα γονίδια. Αλλά εκεί παίζει πολύ σοβαρό ρόλο ο κτίστης. Πολλές φορές με βγάζει από τα ρούχα μου. Με τσιτώνει από νεύρα, αλλά κάνω υπομονή. Εγώ πρέπει να παλεύω για την σχέση μας. Εγώ πρέπει να είμαι συνέχεια δίπλα της και να παλεύω για την αγάπη μας. Μεγαλώνει, καταλαβαίνει κάθε μέρα και περισσότερο. Με μιμείται στον τρόπο της σκέψης, της εμφάνισης, της κοκεταρίας. Την αγάπη της, μου την δείχνει με απλούς τρόπους, με ζεστές αγκαλιές, με ζωγραφιές, με γλυκά φιλιά. Ο αγώνας της μάνας είναι μεγάλος και έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Πάντως για ένα είμαι σίγουρη μέχρι στιγμής. Χτίζουμε ένα χαρακτήρα λιθαράκι - λιθαράκι με κόπο, αγάπη και υπομονή. Τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο και εγώ σκοπεύω στην απόλυτη αγάπη της κόρης μου προς το πρόσωπο μου και όχι, στην ευγνωμοσύνη γιατί την μεγάλωσα.

Α.Τ.-  Βιώνεται με τον ίδιο τρόπο η ανατροφή ενός παιδιού όταν έχεις ήδη την εμπειρία του μεγαλώματος ενός παιδιού με φυσικές συνθήκες; Μήπως διαφέρουν οι εντάσεις, τα όρια, οι υποχωρήσεις; Και αν ναι, γιατί;
ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Εδώ θα σου πω ότι το μεγάλωμα δύο παιδιών είναι ένα εντελώς διαφορετικό πράγμα. Το ίδιο  πιστεύω πως νοιώθει κάθε μάνα που μεγαλώνει δύο ή τρία παιδιά σε ένα σπίτι .Ο γιος μου και η κόρη μου είναι δύο εντελώς διαφορετικά παιδιά με εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες. Δεν έκανα, ούτε κάνω κάτι λιγότερο ή περισσότερο από αυτό που έκανα τότε, ή κάνω σήμερα. Δεν έχει να κάνει με την εμπειρία αλλά με το ένστικτο. Εμπειρία ας πούμε, ότι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια αδιαθεσία,  μια αρρώστια. Η συμβολή της μάνας στην οικογένεια δεν είναι τέχνη, ούτε εμπειρία. Είναι συναίσθημα αγάπης, νιάξιμο, καλοσύνη, αγωνία, λαχτάρα. Αν έχεις τα δίνεις απλόχερα. Εντάσεις δε λέω, θα υπάρξουν, όλα είναι μέσα στην ζωή. Εδώ πιστεύω είναι η μαεστρία στον χειρισμό. Καλύτερα οι γονείς να κρατούν ισορροπίες .Εμείς πασχίζουμε για αυτό. Θέλουμε το παιδί κοντά μας ,εγώ κάτω από τις φτερούγες μου. Δεν την καταπιέζω, δεν χειροδικώ, της υποδεικνύω, την συμβουλεύω. Δεν θα ήθελα ποτέ να ανοίξει την πόρτα και να φύγει από εντάσεις και φιλονικίες. Θα ήθελα το έξω να το ξέρει σαν διασκέδαση και όχι να γλυτώνει από ένα μίζερο και εχθρικό περιβάλλον.

Α.Τ.-  Η Δήμητρα, είναι ένα υπέροχο παιδί. Παρόλα αυτά αντιμετωπίζει συχνά φαινόμενα ρατσισμού, ή μη αποδοχής, για διάφορους λόγους. Τι την συμβουλεύεις;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Η Δήμητρα όπως είπες είναι ένα υπέροχο παιδί. Έχει πολλές χάρες, είναι άριστη μαθήτρια και δείχνει και μια πολύ καλή αγωγή σε όλες τις συναναστροφές της. Είναι πολύ όμορφη με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και μελαχρινό δέρμα. Αυτό στέκεται πολλές φορές στόχος στην αντιμετώπιση της από το κοινωνικό περιβάλλον. Δέχεται πολλές φορές ενοχλήσεις και εμπαιγμούς, σε ότι  έχει να κάνει με το χρώμα του δέρματος της. Τα παιδιά στο σχολείο την λένε γυφτάκι. «Ξέρεις από πού σε πήρανε» κ.α. Που δεν αρμόζει ο χαρακτήρας μου να αναφέρω, με πολύ βαριές και ανήθικες έννοιες.
Στο σπίτι μας συζητήσαμε  για όλο αυτό, που δεν παύει να είναι ένα πρόβλημα και δη πολύ μεγάλο, κατά την γνώμη μου .Την συμβουλέψαμε λοιπόν να μην ακούει τι λέει ο κόσμος. Να μην δίνει σημασία στις κουβέντες μικρών παιδιών γιατί είναι μικρά και δεν ξέρουν τι λένε. Που εδώ, εγώ πιστεύω, ότι φταίνε οι μεγάλοι και όχι οι μικροί. Τα  παιδιά μεταφέρουν στο σχολείο, ότι ακούν στο σπίτι τους.
Της δώσαμε το λόγο της τιμής μας, ότι δεν είναι γυφτάκι. Αν και της εξηγήσαμε ότι τι θα πει: γυφτάκι;  Όλα τα παιδιά είναι του Θεού! Δεν υπάρχουν διακρίσεις στο χρώμα των ανθρώπων. Εσύ θα κάνεις παρέα με όλους. Όποιος δεν σε κάνει εσένα παρέα, να ξέρεις ότι αυτός χάνει, γιατί εσύ είσαι ένα πολύ καλό παιδάκι και έτσι στερείται από την όμορφη παρέα και συντροφιά σου. Έτσι απλά. Αλλά εδώ έχουν ξεκινήσει άλλα προβλήματα, κλάματα , μελαγχολίες που αυτά τα αντιμετωπίζουμε σιγά – σιγά με κόπο ηρεμία και υπομονή. Ελπίζω να μην φτάσουμε στο σημείο να ζητήσουμε βοήθεια ειδικού.

Α.Τ.-   Θεωρείς πως θα πρέπει να υπάρχει ένα είδος εκπαίδευσης και για τα θέματα υιοθεσίας στα σχολεία; Τόσο για τα παιδιά, που ίσως θα συναναστρέφονται παιδιά που είναι υιοθετημένα, όσο και για εκείνα που ίσως, η ζωή τους επιφυλάσσει να γίνουν θετοί γονείς στο μέλλον;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Είδος εκπαίδευσης στα σχολεία, για όλα αυτά τα θέματα της υιοθεσίας στην εκπαίδευση και ποιος δεν θα το ήθελε; Νομίζεις όμως πως είναι εφικτό; Ειδικά στις μέρες μας και από όσα βιώνει ό τόπος μας και το εκπαιδευτικό μας σύστημα γενικότερα. Εδώ μειώνουν ώρες διδασκαλίας και αφαιρούν μαθήματα από την εκπαίδευση. Θα νοιαστούν για γονείς που μεγαλώνουν παιδιά ή για τα ίδια τα παιδιά που μεγαλώνουν, συμβιώνουν , συναναστρέφονται σε ένα εχθρικό, κοινωνικό περιβάλλον και που πολλές φορές κινδυνεύει ,η ίδια τους η σωματική και ψυχική ισορροπία; Ή ότι τους ενδιαφέρει η ασφαλής ένταξη τους στην κοινωνία, ή η εκπαίδευση θετών γονέων ή θετών τέκνων;
Την εκπαίδευση την θέλουν αυτοί οι ίδιοι. Εμείς, όλοι οι θετοί γονείς παράγουμε ένα ΜΕΓΑΛΟ έργο. Τελούμε ένα μυστήριο. Μεγαλώνουμε ένα παιδί με αγάπη, πόνο, κόπο. Ένα παιδί που δεν βγάλαμε από τα σπλάχνα μας. Αλλά ένα παιδί, που το έβαλαν στην αγκαλιά μας, όχι για να το ταΐσουμε, ή να το ντύσουμε, αλλά για να το προστατέψουμε από τα σκουπίδια, από τον θάνατο, από την πείνα, το κρύο, την εγκατάλειψη. Αναρωτηθήκατε ποτέ, πόσα παιδιά παραμένουν στα αζήτητα. Πόσα παιδιά δεν έχουν νοιώσει ένα χάδι. Πόσα πεινούν ή κρυώνουν δίπλα μας. Αξίζουν λοιπόν οι θετοί γονείς να ζουν στο περιθώριο αυτοί και τα παιδιά τους; Όσοι δε από τους συνανθρώπους μας ή παιδιά που μεγαλώνουν ανάμεσα μας, θέλουν στο μέλλον να γίνουν θετοί γονείς, θα τους πω, να προχωρήσουν στην απόφαση τους. Δεν χρειάζονται απολύτως καμία εκπαίδευση. Πρέπει να πιστέψουν στον εαυτό τους, να στηριχθούν στις πλάτες τους και με την σύμφωνη γνώμη των δικών τους ανθρώπων, να προχωρήσουν. Γιατί στο πλείστο των περιπτώσεων χρειάζεται βοήθεια. Και αυτή, μόνο ο γονιός σου θα στην δώσει.


Α.Τ.-  Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να πεις σε γυναίκες που ίσως θα ήθελαν να προβούν σε μια παρόμοια ενέργεια αλλά δεν τολμούν;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Πολλές φορές μας δειλιάζει η ίδια η απόφαση. Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά ούτε και δύσκολο. Αλλά και τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο. Όλα μας φαίνονται βουνό. Η κύρια αποστολή της γυναίκας είναι να γίνει μάνα. Όλες όταν ήμασταν μικρές το ονειρευτήκαμε. Άλλες από εμάς ο Θεός μας αξίωσε σε αυτή την χάρη. Άλλες όχι. Άλλες υπέφεραν σε μακροχρόνιες, επίπονες θεραπείες για την απόκτηση ενός παιδιού με άλλα μέσα. Θα τους πω, πως μάνα δεν γίνεσαι με το να σκιστούν τα σπλάχνα σου. Μάνα γίνεσαι με το να μεγαλώσεις ένα παιδί. Τους το λέω εγώ, που το έχω νοιώσει αυτό το μεγαλείο και με τις δύο έννοιες Τολμήστε το. Ποτέ δεν είναι αργά. Είναι μεγαλείο ψυχής Είναι μεγάλο το συναίσθημα της προσφοράς. Εγώ το τόλμησα στα 50 μου χρόνια. Δεν είναι η καλή πράξη, είναι η δύναμη της αγάπης, που απορρέει μέσα από την απέραντη καλοσύνη της προσφοράς. Και εισπράττεις αγάπη… .αγάπη … απέραντη αγάπη!

Α.Τ.-  Εκτός από υγεία και πρόοδο που είναι πάντα η ευχή κάθε μάνας στο παιδί της τι άλλο της εύχεσαι και τι θα ήθελες να της πεις, να μην λησμονήσει ποτέ;

ΟΛΓΑ ΝΤΕΛΛΟΥ – ΠΡΟΦΥΡΗ :   Εύχομαι στο κορίτσι μου, να μην γνωρίσει ποτέ στην ζωή της τον πόνο από την εγκατάλειψη. Γιατί είναι πόνος βαθύς, αφόρητος που δύσκολα αντιμετωπίζεται. Και αν σηκωθείς έτσι πληγωμένος, δύσκολα στέκεσαι στα πόδια σου, ακόμη και αν επιβιώσεις. Μα μένουν μέσα στην ψυχή σου βαθιές πληγές αγιάτρευτες.

Στην Δημητρούλα μου λέω: πως πρέπει να θυμάται πάντα και να το βάλει πίσω - πίσω στο μυαλό της, από μικρό παιδί, για να μην το ξεχάσει ποτέ δείχνοντας της, την πρώτη της φωτογραφία στο σπίτι μας πόση ΕΥΤΥΧΙΑ έφερε στην ζωή μας.

Η Όλγα Ντέλλου –Προφύρη του Βασιλείου και της Μαρίας γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 20 Ιουλίου του 1958. Μεγάλωσε στου Ζωγράφου, όπου έζησε μέχρι το 2000, ώσπου αποφάσισε να εγκατασταθεί μονίμως στις Σπέτσες, όπου ζεί μέχρι και σήμερα. Σπούδασε στην Α.Δ.Σ.Ε.Ν. στο τμήμα ασυρματιστών. Αξίζει δε να αναφερθεί, πως υπήρξε εκ των πρώτων γυναικών, οι οποίες αρίστευσαν κατά την εισαγωγή στα σώματα στρατού, όταν για πρώτη φορά ο ελληνικός στρατός και η εμπορική ναυτιλία της πατρίδας μας,  προσέλαβε γυναίκες. Απεφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυποπλοιάρχου και κατόπιν τελείωσε τμήμα οικονομικών στην Α.Σ.Σ.Ο.Ε.  Εργάστηκε σε μεγάλες εταιρείες, σε εξέχουσες, οικονομικές και δημοσίων σχέσεων θέσεις.  

Περισσότερα:
Εγγραφή στο newsletter του PoliticalDoubts.

YOUR OPINION

Το ΚΑΣ αποφάσισε να μην διατεθεί το μνημείο του Παρθενώνα για εκδήλωση οίκου μόδας:

Συμφωνώ. Η προστασία των μνημείων θα πρέπει να είναι απόλυτη
70.2%
Μάλλον διαφωνώ. Θα μπορούσαν να τεθούν αυστηρότεροι όροι.
8.7%
Διαφωνώ με την απόφαση. Δεν μπορεί να χάνονται ευκαιρίες προβολής της χώρας
14.9%
Συμφωνώ να μην διατεθεί ο Παρθενώνας. Δεν θα είχα αντίρρηση αν επρόκειτο για άλλον αρχαιολογικό χώρο
6.1%
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση